VII. Ad Lycorim.

Ne tua ne mea mi cane carmina, cara Lycori:
Mi vox ista avida haurit ab aure animam.
Et vela faciem: me me liquat ipsa videndo
Et trahit intentis ex oculis animam.

Et mihi conde sinum: istis dum paro pressa papillis
Basia, mi rapiunt ore ab anhelo animam.
Nec mi ostende manum: illa mihi potis est aperire
Pectus et e medio vellere corde animam.
Et mi ostende aliquid: moribundo abit aegra mihi mens;

Nil video, cum te, lux mea, non video.
Quid tamen optarim ostendi mihi? quid tibi in isto est
Corpore, quo viso, non subito peream?
Tolle, precor, tunicam tantillum, et pascere ocellos
In pede languentes me sine candidulo.

Sed quid ego optavi mihi? paulo ante iste tuus pes
Me incessu tenero dimidium abstulerat.
Quod si tunc imis e vestibus exeruisset
Unum vel minimum forte aliqua digitum,
Linquere me cupide vidisses, me simul omnem

Affusum dulci duice mori digito.
Verum age iam cane, lux mea; iam mihi, lux mea, totam
Te retege, atque omnes mi face delicias.
Nam si mors obeunda, inhians in te, mea, malim,
Vita, mori, vita est quod mihi amabilius,

Quam tristis desiderio tabescere amati
Corporis, unde miser sim et decuplo peream.