bold = Main text
Cap. grey = Comment text
1 1| rhetoricae tuae salsis et amaris abstineres, et si omnino neque potes
2 1| cum tales sint qui tuam acerbitatem et simulationem, quam tu
3 1| irritatus fuerim saepius, ut acerbius scriberem, tamen non feci
4 1| aut furore mitigando nos acerbiuscule momorderis et perstrinxeris.
5 1| nedum si aliquando spargit aculeos e t dentes tantum. rursus
6 1| ne quando per adversarios adducereris editis libeliis in dogmata
7 1| immo sese plus commendabit admissus.~ ~Anno MDXXIV~ ~
8 1| denique non aegre tuli admodum, quod editis libellis in
9 1| prodesse posses, tamen cum non adsit animus, tutius erat in tuo
10 1| soleris et copias iungas adversariis, praesertim ne edas libellas
11 1| timebatur, ne quando per adversarios adducereris editis libeliis
12 1| meos papistas. denique non aegre tuli admodum, quod editis
13 1| egregium, de quo gratias agere oportuit. proinde ego quidem
14 1| ignoscere, et, ut Paulus ait, onera invicem portare.
15 1| primum nihil causor, quod alieniorem te erga nos habueris, quo
16 | aliquando
17 | aliquos
18 1| quod editis libellis in aliquot locis pro illorum gratia
19 1| rhetoricae tuae salsis et amaris abstineres, et si omnino
20 1| etiam scripsi in litteris ad amicos, quae tibi quoque lectae
21 1| testimonium candidi in te animi et qui optet tibi dari a
22 1| posses, tamen cum non adsit animus, tutius erat in tuo dono
23 1| commendabit admissus.~ ~Anno MDXXIV~ ~
24 1| quantumvis insanos et iniquos arbitror quod non modo teste mea
25 1| iam paratis libris te in arenam trahere volebant; atque
26 1| potes neque audes nostra asserere, intacta tamen dimitteres
27 | atque
28 1| ii sumus qui a te exigere audeamus id quod vires et modum tuum
29 1| omnino neque potes neque audes nostra asserere, intacta
30 | autem
31 1| humana cogitat et male metuit authoritatem et nomen Erasmi, ut longe
32 1| infantiam meam et in domino bene vale. Ioachimum istum iuvenem
33 1| regnant, per quas ad sinceram bibliorum lectionem venitur, donum
34 1| pertinacia sua cuique placere. boni consule infantiam meam et
35 1| optime Erasme, in testimonium candidi in te animi et qui optet
36 1| sapias et pleraque pietatis capita vel impie vel simulanter
37 1| locis pro illorum gratia captanda aut furore mitigando nos
38 1| expectarim tam diu, ipsa puto caritas me cogit incipere. primum
39 1| neglecta mensura tua nostris castris miscereris, cui negotio
40 1| cogit incipere. primum nihil causor, quod alieniorem te erga
41 1| infirmitate ferre nequeant, habent certe ob quod merito indignentur,
42 1| miserabilius spectaculum, quo certius est neutram partem ex animo
43 1| pertinaces et indomitos; ceterum clementia et mansuetudo
44 1| pax a domino nostro Iesu Christo. iam satis diu silui, optime
45 1| vel non credas, testis est Christus, ex animo me tibi condolere
46 1| pertinaces et indomitos; ceterum clementia et mansuetudo mea erga peccatores
47 1| diu, ipsa puto caritas me cogit incipere. primum nihil causor,
48 1| Erasme, illorum infirmitatem cogitares et a figuris illis rhetoricae
49 1| scilicet quod infirmitas humana cogitat et male metuit authoritatem
50 1| esse tui meique similes cogites: quibus opus est parcere
51 1| cohibui, utcumque pungeres me, cohibiturumque etiam scripsi in litteris
52 1| sit. sic hactenus stilum cohibui, utcumque pungeres me, cohibiturumque
53 1| commendo, immo sese plus commendabit admissus.~ ~Anno MDXXIV~ ~
54 1| Philippo nostro similem tibi commendo, immo sese plus commendabit
55 1| omnibus papistis semel esse commolitum. haec volo dicta, optime
56 1| tibi in faciem resistere. compescuimus sane aliquos qui iam paratis
57 1| Christus, ex animo me tibi condolere tot et tantorum odia vel
58 1| quod non modo teste mea conscientia, sed et multorum experientia
59 1| sua cuique placere. boni consule infantiam meam et in domino
60 1| nunc providendum est, ne consumamur ab invicem, quod eo esset
61 1| nostrae, tantum ne soleris et copias iungas adversariis, praesertim
62 1| virtus tantis molibus impar, credere non possum; quamquam et
63 | cui
64 1| pietati et sine pertinacia sua cuique placere. boni consule infantiam
65 1| Lutherus doctissimo viro D. Erasmo Roterodamo.~ ~Gratia
66 1| vel impie vel simulanter damnes aut suspendas, pertinaciam
67 1| distulerit tibi dominus dare, interim a te peto ut si
68 1| animi et qui optet tibi dari a domino spiritum dignum
69 1| nondum esse tibi a domino datam eam fortitudinem vel et
70 | deinde
71 | denique
72 1| aliquando spargit aculeos e t dentes tantum. rursus si tu, mi
73 1| quidem numquam optavi, ut deserta aut neglecta mensura tua
74 1| fieri mediator, ut et illi desinerent te impetere tantis animis
75 1| esse commolitum. haec volo dicta, optime Erasme, in testimonium
76 1| immodestiam redarguere, sed difficillimum, immo impossibile, praestare
77 1| tibi dari a domino spiritum dignum nomine tuo, quem si distulerit
78 1| asserere, intacta tamen dimitteres et tua tractares. nam quod
79 1| dignum nomine tuo, quem si distulerit tibi dominus dare, interim
80 1| Martinus Lutherus doctissimo viro D. Erasmo Roterodamo.~ ~
81 1| adducereris editis libeliis in dogmata nostra grassari, ut tum
82 1| quem si distulerit tibi dominus dare, interim a te peto
83 | donec
84 1| imbecillitatem tuam et mensuram doni dei in te toleravimus et
85 1| bibliorum lectionem venitur, donum etiam dei in te esse magnificum
86 1| causae, quae modulum tuum iam dudum egressa est, perpenderent;
87 | e
88 | ea
89 | eam
90 1| sicut nec ego contra te edam. deinde eos qui se Lutherano
91 1| adversariis, praesertim ne edas libellas contra me, sicut
92 1| Expostulationem optarim non editam. multo minus tuam Spongiam;
93 1| in te esse magnificum et egregium, de quo gratias agere oportuit.
94 1| quae modulum tuum iam dudum egressa est, perpenderent; praesertim
95 1| negotio etsi ingenio et eloquentia multum prodesse posses,
96 | enim
97 | eos
98 1| metuit authoritatem et nomen Erasmi, ut longe aliud sit ab Erasmo
99 1| periculum nostrae causae, si Erasmus etiam summis viribus oppugnaret,
100 | erat
101 1| nihil habituri si fortiores essent animis. quamvis tamen et
102 | etsi
103 1| quid faciam? utrimque res exacerbatissima est: ego optarem, si possem
104 1| nobiscum, nec ii sumus qui a te exigere audeamus id quod vires et
105 1| optime Erasme, et quamvis expectarem, ut tu maior et prior silentium
106 1| rumperes, tamen cum frustra expectarim tam diu, ipsa puto caritas
107 1| conscientia, sed et multorum experientia satis testata sit. sic hactenus
108 1| ratio fuit, ut et Hutteni Expostulationem optarim non editam. multo
109 1| domino obdormire. id sane facerent, mea quidem sententia, si
110 1| neque volo: nunc autem quid faciam? utrimque res exacerbatissima
111 1| necessitas urgeret tibi in faciem resistere. compescuimus
112 1| tu ipse iam sentis quam facile sit de modestia scribere
113 1| tuam Spongiam; in qua, nisi fallor, tu ipse iam sentis quam
114 1| provocati. et, ut libere fatear, cum tales sint qui tuam
115 1| acerbius scriberem, tamen non feci hoc nisi in pertinaces et
116 1| pro sua quoque infirmitate ferre nequeant, habent certe ob
117 1| morsiones tuas iniquius ferunt, etiam te iudice nonnulla
118 1| illis nostris libere et fidenter occurras nobiscum, nec ii
119 1| ego optarem, si possem fieri mediator, ut et illi desinerent
120 1| infirmitatem cogitares et a figuris illis rhetoricae tuae salsis
121 1| orbis, quod litterae per te florent et regnant, per quas ad
122 1| possum; quamquam et illos forte moveat iustus zelus, et
123 1| indignentur, nihil habituri si fortiores essent animis. quamvis tamen
124 1| tibi a domino datam eam fortitudinem vel et sensum, ut monstris
125 1| silentium rumperes, tamen cum frustra expectarim tam diu, ipsa
126 1| ego irritabilis irritatus fuerim saepius, ut acerbius scriberem,
127 | fuit
128 1| illorum gratia captanda aut furore mitigando nos acerbiuscule
129 1| libeliis in dogmata nostra grassari, ut tum nos necessitas urgeret
130 1| magnificum et egregium, de quo gratias agere oportuit. proinde
131 1| infirmitate ferre nequeant, habent certe ob quod merito indignentur,
132 1| quidem sententia, si rationem haberent imbecillitatis tuae, et
133 1| merito indignentur, nihil habituri si fortiores essent animis.
134 1| quod alieniorem te erga nos habueris, quo magis tibi esset integra
135 1| experientia satis testata sit. sic hactenus stilum cohibui, utcumque
136 | haec
137 1| Lutherano nomine peti queruntur, homines esse tui meique similes
138 1| et salva causa tua contra hostes meos papistas. denique non
139 1| atque ea ratio fuit, ut et Hutteni Expostulationem optarim
140 1| Gratia et pax a domino nostro Iesu Christo. iam satis diu silui,
141 1| spiritus singulari. credas igitur vel non credas, testis est
142 1| quibus opus est parcere et ignoscere, et, ut Paulus ait, onera
143 1| fidenter occurras nobiscum, nec ii sumus qui a te exigere audeamus
144 | illos
145 1| modum tuum superat; quin imbecillitatem tuam et mensuram doni dei
146 1| sententia, si rationem haberent imbecillitatis tuae, et magnitudinem causae,
147 1| modestia scribere et in Luthero immodestiam redarguere, sed difficillimum,
148 1| humana virtus tantis molibus impar, credere non possum; quamquam
149 1| ut et illi desinerent te impetere tantis animis sinerentque
150 1| pleraque pietatis capita vel impie vel simulanter damnes aut
151 1| mansuetudo mea erga peccatores et impios, quantumvis insanos et iniquos
152 1| sed difficillimum, immo impossibile, praestare nisi dono spiritus
153 1| ipsa puto caritas me cogit incipere. primum nihil causor, quod
154 1| habent certe ob quod merito indignentur, nihil habituri si fortiores
155 1| zelus, et sibi videantur indignis modis a te provocati. et,
156 1| hoc nisi in pertinaces et indomitos; ceterum clementia et mansuetudo
157 1| cuique placere. boni consule infantiam meam et in domino bene vale.
158 1| causa est, scilicet quod infirmitas humana cogitat et male metuit
159 1| intelligi, pro sua quoque infirmitate ferre nequeant, habent certe
160 1| si tu, mi Erasme, illorum infirmitatem cogitares et a figuris illis
161 1| miscereris, cui negotio etsi ingenio et eloquentia multum prodesse
162 1| quod illi morsiones tuas iniquius ferunt, etiam te iudice
163 1| impios, quantumvis insanos et iniquos arbitror quod non modo teste
164 1| peccatores et impios, quantumvis insanos et iniquos arbitror quod
165 1| neque audes nostra asserere, intacta tamen dimitteres et tua
166 1| habueris, quo magis tibi esset integra et salva causa tua contra
167 1| prudentiam et modestiam velis intelligi, pro sua quoque infirmitate
168 1| distulerit tibi dominus dare, interim a te peto ut si aliud praestare
169 1| et in domino bene vale. Ioachimum istum iuvenem Philippo nostro
170 | ipsa
171 | ipse
172 1| animis. quamvis tamen et ego irritabilis irritatus fuerim saepius,
173 1| odia vel studia esse in te irritata. quibus ut non movearis,
174 1| tamen et ego irritabilis irritatus fuerim saepius, ut acerbius
175 | istum
176 1| iniquius ferunt, etiam te iudice nonnulla causa est, scilicet
177 1| tantum ne soleris et copias iungas adversariis, praesertim
178 1| quamquam et illos forte moveat iustus zelus, et sibi videantur
179 1| bene vale. Ioachimum istum iuvenem Philippo nostro similem
180 1| amicos, quae tibi quoque lectae sunt, donec palam prodires.
181 1| quas ad sinceram bibliorum lectionem venitur, donum etiam dei
182 1| adversarios adducereris editis libeliis in dogmata nostra grassari,
183 1| adversariis, praesertim ne edas libellas contra me, sicut nec ego
184 1| tuli admodum, quod editis libellis in aliquot locis pro illorum
185 1| aliquos qui iam paratis libris te in arenam trahere volebant;
186 1| negare totus orbis, quod litterae per te florent et regnant,
187 1| cohibiturumque etiam scripsi in litteris ad amicos, quae tibi quoque
188 1| editis libellis in aliquot locis pro illorum gratia captanda
189 1| authoritatem et nomen Erasmi, ut longe aliud sit ab Erasmo semel
190 1| edam. deinde eos qui se Lutherano nomine peti queruntur, homines
191 1| modestia scribere et in Luthero immodestiam redarguere,
192 1| Martinus Lutherus doctissimo viro D. Erasmo
193 1| te erga nos habueris, quo magis tibi esset integra et salva
194 1| donum etiam dei in te esse magnificum et egregium, de quo gratias
195 1| imbecillitatis tuae, et magnitudinem causae, quae modulum tuum
196 1| quamvis expectarem, ut tu maior et prior silentium rumperes,
197 1| indomitos; ceterum clementia et mansuetudo mea erga peccatores et impios,
198 1| Martinus Lutherus doctissimo viro
199 1| commendabit admissus.~ ~Anno MDXXIV~ ~
200 | meam
201 1| optarem, si possem fieri mediator, ut et illi desinerent te
202 1| queruntur, homines esse tui meique similes cogites: quibus
203 1| ut deserta aut neglecta mensura tua nostris castris miscereris,
204 1| quin imbecillitatem tuam et mensuram doni dei in te toleravimus
205 | meos
206 1| nequeant, habent certe ob quod merito indignentur, nihil habituri
207 1| pervenerit, ut parum sit metuendum periculum nostrae causae,
208 1| infirmitas humana cogitat et male metuit authoritatem et nomen Erasmi,
209 1| dentes tantum. rursus si tu, mi Erasme, illorum infirmitatem
210 | minus
211 1| mensura tua nostris castris miscereris, cui negotio etsi ingenio
212 1| ab invicem, quod eo esset miserabilius spectaculum, quo certius
213 1| gratia captanda aut furore mitigando nos acerbiuscule momorderis
214 1| sentis quam facile sit de modestia scribere et in Luthero immodestiam
215 1| simulationem, quam tu prudentiam et modestiam velis intelligi, pro sua
216 1| sibi videantur indignis modis a te provocati. et, ut libere
217 | modo
218 1| magnitudinem causae, quae modulum tuum iam dudum egressa est,
219 | modum
220 1| est humana virtus tantis molibus impar, credere non possum;
221 1| mitigando nos acerbiuscule momorderis et perstrinxeris. quando
222 1| fortitudinem vel et sensum, ut monstris illis nostris libere et
223 1| tractares. nam quod illi morsiones tuas iniquius ferunt, etiam
224 1| irritata. quibus ut non movearis, quod tua est humana virtus
225 1| quamquam et illos forte moveat iustus zelus, et sibi videantur
226 1| Expostulationem optarim non editam. multo minus tuam Spongiam; in
227 1| mea conscientia, sed et multorum experientia satis testata
228 1| etsi ingenio et eloquentia multum prodesse posses, tamen cum
229 1| nostra grassari, ut tum nos necessitas urgeret tibi in faciem resistere.
230 1| summis viribus oppugnaret, nedum si aliquando spargit aculeos
231 1| nam id plane non potest negare totus orbis, quod litterae
232 1| numquam optavi, ut deserta aut neglecta mensura tua nostris castris
233 1| castris miscereris, cui negotio etsi ingenio et eloquentia
234 1| quoque infirmitate ferre nequeant, habent certe ob quod merito
235 1| spectaculum, quo certius est neutram partem ex animo male velle
236 1| male metuit authoritatem et nomen Erasmi, ut longe aliud sit
237 | nondum
238 | nonnulla
239 | numquam
240 | ob
241 1| tuam cum pace in domino obdormire. id sane facerent, mea quidem
242 1| nostris libere et fidenter occurras nobiscum, nec ii sumus qui
243 1| condolere tot et tantorum odia vel studia esse in te irritata.
244 | omnibus
245 | omnino
246 1| ignoscere, et, ut Paulus ait, onera invicem portare. satis morsum
247 1| egregium, de quo gratias agere oportuit. proinde ego quidem numquam
248 1| Erasmus etiam summis viribus oppugnaret, nedum si aliquando spargit
249 1| exacerbatissima est: ego optarem, si possem fieri mediator,
250 1| Hutteni Expostulationem optarim non editam. multo minus
251 1| proinde ego quidem numquam optavi, ut deserta aut neglecta
252 1| candidi in te animi et qui optet tibi dari a domino spiritum
253 1| similes cogites: quibus opus est parcere et ignoscere,
254 1| non potest negare totus orbis, quod litterae per te florent
255 1| sinerentque senectutem tuam cum pace in domino obdormire. id
256 1| quoque lectae sunt, donec palam prodires. nam utcumque non
257 1| causa tua contra hostes meos papistas. denique non aegre tuli
258 1| esse morsum quam ab omnibus papistis semel esse commolitum. haec
259 1| compescuimus sane aliquos qui iam paratis libris te in arenam trahere
260 1| cogites: quibus opus est parcere et ignoscere, et, ut Paulus
261 1| quo certius est neutram partem ex animo male velle pietati
262 1| res iam eo pervenerit, ut parum sit metuendum periculum
263 1| parcere et ignoscere, et, ut Paulus ait, onera invicem portare.
264 1| Roterodamo.~ ~Gratia et pax a domino nostro Iesu Christo.
265 1| clementia et mansuetudo mea erga peccatores et impios, quantumvis insanos
266 1| ut parum sit metuendum periculum nostrae causae, si Erasmus
267 1| tuum iam dudum egressa est, perpenderent; praesertim cum res iam
268 1| acerbiuscule momorderis et perstrinxeris. quando enim videmus nondum
269 1| tamen non feci hoc nisi in pertinaces et indomitos; ceterum clementia
270 1| male velle pietati et sine pertinacia sua cuique placere. boni
271 1| simulanter damnes aut suspendas, pertinaciam tamen tibi tribuere non
272 1| praesertim cum res iam eo pervenerit, ut parum sit metuendum
273 1| qui se Lutherano nomine peti queruntur, homines esse
274 1| dominus dare, interim a te peto ut si aliud praestare non
275 1| Ioachimum istum iuvenem Philippo nostro similem tibi commendo,
276 1| partem ex animo male velle pietati et sine pertinacia sua cuique
277 1| nobiscum sapias et pleraque pietatis capita vel impie vel simulanter
278 1| sine pertinacia sua cuique placere. boni consule infantiam
279 1| et venerati sumus. nam id plane non potest negare totus
280 1| utcumque non nobiscum sapias et pleraque pietatis capita vel impie
281 1| tibi commendo, immo sese plus commendabit admissus.~ ~
282 1| Paulus ait, onera invicem portare. satis morsum est, nunc
283 1| exacerbatissima est: ego optarem, si possem fieri mediator, ut et illi
284 1| eloquentia multum prodesse posses, tamen cum non adsit animus,
285 1| sumus. nam id plane non potest negare totus orbis, quod
286 1| caritas me cogit incipere. primum nihil causor, quod alieniorem
287 1| expectarem, ut tu maior et prior silentium rumperes, tamen
288 1| ingenio et eloquentia multum prodesse posses, tamen cum non adsit
289 1| lectae sunt, donec palam prodires. nam utcumque non nobiscum
290 | proinde
291 1| satis morsum est, nunc providendum est, ne consumamur ab invicem,
292 1| videantur indignis modis a te provocati. et, ut libere fatear, cum
293 1| et simulationem, quam tu prudentiam et modestiam velis intelligi,
294 1| stilum cohibui, utcumque pungeres me, cohibiturumque etiam
295 1| expectarim tam diu, ipsa puto caritas me cogit incipere.
296 | qua
297 | quamquam
298 1| erga peccatores et impios, quantumvis insanos et iniquos arbitror
299 | quas
300 | quem
301 1| se Lutherano nomine peti queruntur, homines esse tui meique
302 | quid
303 1| vires et modum tuum superat; quin imbecillitatem tuam et mensuram
304 1| trahere volebant; atque ea ratio fuit, ut et Hutteni Expostulationem
305 1| mea quidem sententia, si rationem haberent imbecillitatis
306 1| et in Luthero immodestiam redarguere, sed difficillimum, immo
307 1| litterae per te florent et regnant, per quas ad sinceram bibliorum
308 1| necessitas urgeret tibi in faciem resistere. compescuimus sane aliquos
309 1| cogitares et a figuris illis rhetoricae tuae salsis et amaris abstineres,
310 1| doctissimo viro D. Erasmo Roterodamo.~ ~Gratia et pax a domino
311 1| maior et prior silentium rumperes, tamen cum frustra expectarim
312 | rursus
313 1| irritabilis irritatus fuerim saepius, ut acerbius scriberem,
314 1| figuris illis rhetoricae tuae salsis et amaris abstineres, et
315 1| magis tibi esset integra et salva causa tua contra hostes
316 1| nam utcumque non nobiscum sapias et pleraque pietatis capita
317 | scilicet
318 1| quam facile sit de modestia scribere et in Luthero immodestiam
319 1| fuerim saepius, ut acerbius scriberem, tamen non feci hoc nisi
320 1| me, cohibiturumque etiam scripsi in litteris ad amicos, quae
321 | se
322 1| tantis animis sinerentque senectutem tuam cum pace in domino
323 1| eam fortitudinem vel et sensum, ut monstris illis nostris
324 1| sane facerent, mea quidem sententia, si rationem haberent imbecillitatis
325 1| nisi fallor, tu ipse iam sentis quam facile sit de modestia
326 1| tutius erat in tuo dono servire. hoc solum timebatur, ne
327 1| similem tibi commendo, immo sese plus commendabit admissus.~ ~
328 | sibi
329 | sic
330 | sicut
331 1| expectarem, ut tu maior et prior silentium rumperes, tamen cum frustra
332 1| Iesu Christo. iam satis diu silui, optime Erasme, et quamvis
333 1| iuvenem Philippo nostro similem tibi commendo, immo sese
334 1| homines esse tui meique similes cogites: quibus opus est
335 1| pietatis capita vel impie vel simulanter damnes aut suspendas, pertinaciam
336 1| qui tuam acerbitatem et simulationem, quam tu prudentiam et modestiam
337 1| et regnant, per quas ad sinceram bibliorum lectionem venitur,
338 | sine
339 1| te impetere tantis animis sinerentque senectutem tuam cum pace
340 1| praestare nisi dono spiritus singulari. credas igitur vel non credas,
341 | sint
342 | sis
343 1| tragoediae nostrae, tantum ne soleris et copias iungas adversariis,
344 1| in tuo dono servire. hoc solum timebatur, ne quando per
345 1| oppugnaret, nedum si aliquando spargit aculeos e t dentes tantum.
346 1| quod eo esset miserabilius spectaculum, quo certius est neutram
347 1| aliud praestare non potes, spectator tantum sis tragoediae nostrae,
348 1| optet tibi dari a domino spiritum dignum nomine tuo, quem
349 1| impossibile, praestare nisi dono spiritus singulari. credas igitur
350 1| editam. multo minus tuam Spongiam; in qua, nisi fallor, tu
351 1| testata sit. sic hactenus stilum cohibui, utcumque pungeres
352 1| tot et tantorum odia vel studia esse in te irritata. quibus
353 1| causae, si Erasmus etiam summis viribus oppugnaret, nedum
354 | sunt
355 1| quod vires et modum tuum superat; quin imbecillitatem tuam
356 1| vel simulanter damnes aut suspendas, pertinaciam tamen tibi
357 1| aliquando spargit aculeos e t dentes tantum. rursus si
358 | tales
359 | tam
360 1| me tibi condolere tot et tantorum odia vel studia esse in
361 1| multorum experientia satis testata sit. sic hactenus stilum
362 1| iniquos arbitror quod non modo teste mea conscientia, sed et
363 1| dicta, optime Erasme, in testimonium candidi in te animi et qui
364 1| credas igitur vel non credas, testis est Christus, ex animo me
365 1| dono servire. hoc solum timebatur, ne quando per adversarios
366 1| mensuram doni dei in te toleravimus et venerati sumus. nam id
367 | tot
368 | totus
369 1| tamen dimitteres et tua tractares. nam quod illi morsiones
370 1| potes, spectator tantum sis tragoediae nostrae, tantum ne soleris
371 1| paratis libris te in arenam trahere volebant; atque ea ratio
372 1| pertinaciam tamen tibi tribuere non possum, neque volo:
373 | tuas
374 | tui
375 1| papistas. denique non aegre tuli admodum, quod editis libellis
376 1| dogmata nostra grassari, ut tum nos necessitas urgeret tibi
377 1| tamen cum non adsit animus, tutius erat in tuo dono servire.
378 1| grassari, ut tum nos necessitas urgeret tibi in faciem resistere.
379 1| nunc autem quid faciam? utrimque res exacerbatissima est:
380 1| infantiam meam et in domino bene vale. Ioachimum istum iuvenem
381 1| prudentiam et modestiam velis intelligi, pro sua quoque
382 1| neutram partem ex animo male velle pietati et sine pertinacia
383 1| dei in te toleravimus et venerati sumus. nam id plane non
384 1| sinceram bibliorum lectionem venitur, donum etiam dei in te esse
385 1| moveat iustus zelus, et sibi videantur indignis modis a te provocati.
386 1| perstrinxeris. quando enim videmus nondum esse tibi a domino
387 1| exigere audeamus id quod vires et modum tuum superat; quin
388 1| si Erasmus etiam summis viribus oppugnaret, nedum si aliquando
389 1| Martinus Lutherus doctissimo viro D. Erasmo Roterodamo.~ ~
390 1| movearis, quod tua est humana virtus tantis molibus impar, credere
391 1| libris te in arenam trahere volebant; atque ea ratio fuit, ut
392 1| illos forte moveat iustus zelus, et sibi videantur indignis
|