Basium 16

Latonae niveo sidere blandior,
et stella Veneris pulchrior aurea,
      da mi basia centum,
      da tot basia, quot dedit

vati multivolo Lesbia, quot tulit;
quot blandae veneres, quotque cupidines
      et labella pererrant,
      et genas roseas tuas;

quot vitas oculis, quotque neces geris,
quot spes, quotque metus, quotque perennibus
      mista gaudia curis,
      et suspiria amantium.

Da, quam multa meo spicula pectori
insevit volucris dira manus dei:
      et quam multa pharetra
      conservavit in aurea.

Adde et blanditias, verbaque publica,
et cum suavicrepis murmura sibilis,
      risu non sine grato,
      gratis non sine morsibus.

Quales Chaoniae garrula motibus
alternant tremulis rostra columbulae,
      cum se dura remittit
      primis bruma Favoniis.

Incumbensque meis mentis inops genis,
huc illuc oculos volve natatiles,
      exsanguemque lacertis
      dic te sustineam meis.

Stringam nexilibus te te ego bracchiis,
frigentem calido pectore comprimam
      et vitam tibi longi
      reddam afflamine basii;

Donec succiduum me quoque spiritu
istis roscidulis linquet in osculis,
labentemque lacertis,
dicam, collige me tuis.

Stringes nexilibus me, mea, bracchiis,
mulcebis tepido pectore frigidum,
      et vitam mihi longi af-
      flabis rore suavii.

Sic aevi, mea Lux, tempora floridi
carpamus simul; en iam miserabiles
      curas aegra senectus
      et morbos trahet, et necem.