Basium 17

Qualem purpureo diffundit mane colorem
      quae rosa nocturnis roribus immaduit;
matutina rubent Dominae sic oscula nostrae,
      basiolis, longa nocte, rigata meis:
quae circum facies niveo candore coronat,
      virginis ut violam cum tenet alba manus.
Tale novum seris cerasum sub floribus ardet,
      aestatemque, et ver cum simul arbor habet.
Me miscrum! quare, cum flagrantissima iungis
      oscula, de thalamo cogor abire tuo?
O, saltem labris serva hunc, formosa, ruborem,
      dum tibi me referet noctis opaca quies.
Si tamen interea cuiusquam basia carpent,
      illa meis fiant pallidiora genis.