17 - Ad Ianum Libinium. - Solitudinem suam excusat

Quid me latentem sub tenui lare
Dudum moretur, cum mihi civium
Amica certatim patescant
Atria, saepe rogas Libini.

Me plenus. Extra quid cupiam? Meo
In memetipsum clausus ab ostio,
In se recedentis reviso
scenam animi, vacuum relustro

Vitae theatrum, sollicitus mei
Spectator, an quae fabula prodii
Matura procedam, et supremo
Numinis excipienda plausu.

Omnes recenset numen, et approbat
Vel culpat actus: quo mea iudice
Si scena non laeve peracta est,
Sim populo sine teste felix.

Odi loquacis compita gloriae
Plebeia: quam cum fama faventibus
Evexit auris, saepe misso
Invidiae stimulata telo,

Aut invidentum territa vocibus,
Parum obstinatis et male fortibus
Dimittit alis. Illa nudam
Plangit humum, lacerosque saxis

Affligit artus. Me melius tegat
Privata virtus, et popularia
Numquam volaturum per ora
Celet iners sine laude tectum.

Semota laudem si meruit, vetat
Audire virtus. Tutius invidi
Longinqua miramur: propinquis
Laevus amat comes ire Livor.