12 - Ad Marcum Silicernium. - Veras esse divitias quae a bonis animi petuntur

Nunquam praecipiti credulus alea
Cum Fatis avidas composui manus,
Ut mecum taciti foedere proelii
Aequa pace quiescerent.

Quid Fortuna ferat crastina, nesciam,
Heres ipse mei. Quas dedit, auferet;
Non avellet opes, quae procul extimo
Semotae spatio iacent.

Quae possunt adimi, non mea credidi;
Nunquam pauperior, si meus integer.
Regnum, Marce, mei, si bene de meis
Vectigalia censibus

Intra me numerem. Pars animi latet
Ingens, divitibus latior Indiis,
Quo non ter spatio longius annuo
Itur navibus, aut equis.

Sed mens assiduum visitur in diem
Hospes saepe sui; non ebur aut novas
Mercatura dapes, ipsa sui satis
Dives, si sibi cernitur.