26 - Ad Paulum Coslovium

Iam pridem tepido veris anhelitu
Afflarunt reduces arva Favonii;
Iam se florida vernis
Pingunt prata coloribus:

Stratus frugiferis Vilia puppibus
Grato praeter abit rura silentio,
Quamvis proximus omni
Collis personet alite;

Quamvis et viridi pastor ab aggere
Dicat graminea carmina fistula,
Et qui navita debet
Plenis otia carbasis.

Aequas Palladiis, Paule, laboribus
Interpone vices. Cras simul aureo
Sol arriserit ore
Summorum iuga montium,

Scandemus viridis terga Luciscii,
Qua celsa tegitur plurimus ilice,
Et se praetereuntum
Audit murmura fontium.

Illinc e medio tota videbitur
Nobis Vilna iugo; tota videbitur
Quae Vilnam sinuosis
Ambit Vilia flexibus.

Illinc picta procul quae radiantibus
Fulgent fana tholis, et geminam super
Despectabimus arcem,
Magni regna Palaemonis.

Ut longo faciles Pacis in otio
Se tollunt populi! nam tria tertio
Surrexere sub anno
Priscis templa Quiritibus;

Et qua conspicuis se Gediminia
Iactant saxa iugis, et Capitolium,
Et quae tecta superbis
Intrant nubila turribus.

Auget magna Quies: exiguus labor
in maius modico provenit otio.
Hinc et terga virentum
Late prospice collium.

Quae nunc mobilibus nutat Etesiis,
Segni cana stetit sub nive populus:
Qui nunc defluit, alta
Haesit sub glacie latex:

Qui nunc purpureis floret ager rosis,
Immoto sterilis delituit gelu:
Verno quae strepit ales,
Hiberno tacuit die.

Ergo rumpe moras, et solidum gravi
Curae deme diem; quem tibi candidus
Spondet vesper, et albis
Cras Horae revehent equis.