|
MOLIBUS
exusta de more palude vetusta,
Circumseptus ibi draco magnus in aggere limi,
Per iusiurandum, si se sciat inde levandum,
Quicquid habent Mauri, dare se promiserat auri.
Forte viatoris foret his
dum transitus horis,
Munere ditari ratus hoc, cor ut optat avari,
Hunc prius obnixe strictum, ceu iusserat ipse,
Inpositum redae patria cito sistit in ede.
Quo sic advecto, fore ius ait ordine recto,
Quęque spopondisset, resolutus ut ipse dedisset.
Anguis ab antiquo vicio consuetus iniquo,
Semper et infestus mortalibus, est ita questus:
«Quid tibi mercedis me posse rependere credis,
Vinxeris absque modo quem stricto tam male nodo?»
«Sic te iussisti, cum perfidus ista petisti;
Nec lamenteris nec sic, ingrate, mineris.
Hisne tuis mendis mea tot benefacta rependis?»
Cui tantae liti vulpes conata reniti,
Fertur quesisse, strictus sit qualiter ipse.
Quem mox artavit, dignum vir ut ipse putavit.
Vulpes ingratum iubet inmemoremque probatum
Fortiter astrictum vinclis, quibus est modo dictum,
Huc fore censendum per eundem mox revehendum,
Unde fuit vectus, limi prius aggere tectus,
Sicque relinquendum penitusque nec inde movendum,
Iudicio veri dignum satis ista mereri.
Sic videas plures, si tale quid amodo cures,
Sumptis sepe bonis, ingrati more draconis,
Emolumenta mali cupidos vice reddere tali,
Tam male deceptos, penam sibi mortis adeptos.
|