|
Commaculare thorum ciconia
sueta sororum,
Dum prohiberetur, ne tale quid adgrederetur,
Nec cuiusque minis foret huic ad talia finis,
Cedat ut his causis tam turpiter hactenus ausis,
Pellitur inmite stacionis ab arce potitae.
Quae sibi fisa parum, petit agmina mox aliarum
Utque foret fessae locus hic, instante necesse.
Quae gravior natu tunc fertur in hoc comitatu,
Percunctabatur, quapropter id haec paciatur.
Illa suae sordis stultique non inscia cordis,
Imputat errori proprio, dum nec monitori
Credidit, insanum nec et ipsa cohercuit anum.
Queritur a multis, ibi secum mutuo iunctis,
Huc si delatum vas hoc foret inmoderatum.
Qua referente quidem sic esse, iubetur eidem
Esse reportandum vas illud opusque nefandum
Atque relinquendum sibi, denuo nec repetendum:
Amodo sincere secum sic posse manere.
Taliter obiectis sermonibus his sibi rectis,
Deserit hunc morem post sumptum iure pudorem,
Tota mente studens obiecta per hec fore prudens.
Quod constat multis contingere quandoque stultis,
Quos monitis blandis a factis ante nefandis
Prorsus et obscenis cohibet vix suasio lenis,
Donec eos verbis vis durior artet acerbis,
Finis ut erroris sit eis vel causa pudoris.
Tres digiti scribunt, sic
totum corpus laborat.
Finis adest operis, mercedem posco laboris.
Finivi librum, scripsi sine manibus istum.
|