I. De cane et umbra prede

ANXIUS in cellam natorum carnis offellam
Dum canis ex more fluvium prope ferret in ore,
Eius ut est umbra visa maiore sub unda,
Hanc post dimissam festinus anhelat ad ipsam,
Dumque cupita petit, dederat quod sors sibi, demit,
Morte cadens iusta carnis per inania frusta.
Sic habuisse parum, quod habet, discatis avarum,
Cui nichil usque satis fore constat in anteparatis:
Unde fit, ut demens augendo peculia preceps,
Omnibus amissis, pereat delusus ab ipsis.