|
UXOR ab antiquo fnit
infoecunda marito.
Mesticiam cuius cupiens lenire vir huius,
His blandimentis solatur tristia mentis:
«Cur sic tristaris lamentis, uxor, amaris?
Pulchrae prolis eris satis amodo munere felix».
Pro nichulo ducens hec coniux talia prudens,
His verbis plane, quod ait vir, monstrat inane:
«Rebus inops quidam, fatuumque plus tibi dicam,
Vas olei plenum, quod longum retro per evum
Legerat orando, loca per diversa vagando,
Fune ligans arto, tecti suspendit in alto,
Dum prestolatur tempus, quo pluris ematur,
Quo locupletari se sperat et arte beari.
Talia dum captat, hec stultus inania iactat:
«Ecce potens factus, fuero dum talia nactus!
Vinciar uxori, quantum queo, nobiliori;
Tunc sobolem gignam, se meque per omnia dignam,
Cuius opus morum genus omne preibit avorum.
Cui nisi tot vitae fuerint insignia rite,
Fustis hic absque mora feriet caput eius et ora».
Quod dum narraret, dextramque minando levaret,
Ut percussisset puerum, quasi presto fuisset,
Vas in predictum manus inscia dirigit ictum,
Servatumque sibi vas ilico fregit olivi,
Sic inopinatum deflens miserabile fatum:
«Heu! quid inops egi? quo memet opesque redegi?
Quos male tractavi, dum nescius ista putavi,
Stulticiaeque minae sunt huius causa ruinae».
Quod vir ut audivit, surrexit et obvius ivit,
Verberet ut sponsam fari sibi taliter ausam.
Que mox hunc digne percussit verbere linguae:
«Haec tua te multum monstrat presumpcio stultum.
Ante
cecidisti, qui me tam vulnere tristi,
Quam vestigares, quod in hoc tibi, stulte, notares.
En pacior, muri domini quod tempore duri
Contigit insonti, perimit quem verbere conti.
Cuius in ede nigrum perhibent habitasse chelidrum,
Indidit, ut credo, cui nomen et ipsa nigredo;
Scandere qui suerat puerum, quem mater alebat.
Quo mus invento,
superastat dente cruento;
Protinus exanguis perit eius morsibus anguis
Filioli cedem genitor putat, intrat ut edem,
Morte ratus dignum per sanguinis hunc fore signum;
Menbraque frustatim iacit extra limina statim.
Sed postquam scivit, soboles quoniam sua vivit,
Indoluit prorsus, facinus quod id esset adorsus.
Tandem correptus racionibus his vir ineptus,
Sensit in exemplis mulieris tam sapientis,
Insciciae quantae tempus censere sit ante,
Vanaque sectari, sectandaque non meditari,
Ac nisi post culpam de quoquam sumere mulctam.
|