XXXII. De vulpe et ibide

INVITATA cibis vulpis fuit artibus ibis;
Cui liquidas pultes breviter det ut invida vulpes,
Has super inmensum vas spargit et undique tensum;
Ad quod ut accessit rostrumque famelica pressit,
Tristior inde redit, delusam se quia credit.
Sed tempus multum non distulit illud inultum;
Nuper enim partae cenae non inmemor arte
Hanc, ut fallatur, secum prandere precatur.
Ampla lagena foris, spiramine stricta sed oris
Vulpi plena datur, qua sufficienter alatur.
Os sed ut admovit, se tandem perfida novit
Digne delusam, prius hac dape fraudis abusam.
Que mox yronice sic fari cepit: «Amice,
Ecce recepisti bona, quae largita fuisti.
Si placet, utaris; michi parcere ne verearis;
Si dedignaris, nec cuilibet inde queraris,
Cum non sit clam te, quod talia feceris ante».
Auribus hec cordis quicumque capaciter audis,
In te quicquid odis fieri molimine quovis,
Cuilibet arte mali caveas inferre sodali!