|
CORNIBUS attingens superos et
viribus ingens
Cervus, oberrando per rura, furebat ovando.
Cuius terror equum, veritum concurrere secum,
Subdere venanti se faecit amore iuvandi.
Cui prece devota miser indicat hec sua vota:
«Sic inpune sines per nostros amodo fines
Hoc errare ferox animal? Tibi dedecus, heros!
Ille quidem captus, quantis foret usibus aptus!
Quale tibi cesum iecur ipsius esset ad aesum,
Quotque parare vales epulas hinc atque sodales!
Sed prius ostendi placet hec via, que sit agendi:
Me super invectus, iaculo sibi transfige pectus,
Postque, labore meo sumpto, revehere tropheo».
Ille per amfractus subsellia talia nactus,
Ut capiat cervum, non cessat flectere servum.
Sed venatoris non inmemor ille furoris,
Insiluisse datur frutices, ut se tueatur,
Sospes et intactus silvae munimine factus.
Viribus effetus nec tanto pondere suetus,
Alloquitur tandem sonipes se sic equitantem:
«Pene tuis victus cum sim calcaribus ictus
Speque simus predae delusi, iam michi cede,
Descendensque cito, me victo turpiter, ito».
Sensit ut ille dolum metuensque relinquere solum
Munus id oblatum, quia fit variabile fatum,
Increpuisse pecus sic dicitur, arbiter aequus:
«Ulterius poenis nec habebere liber habenis,
Nec sessoris eris inmunis, ut amodo reris,
Sumpseris istud honus cum gratis, ad omnia pronus».
Sic obsistentes plerique, nocere volentes
Sunt magis inde sibi perversa mente nocivi,
Nec dominatoris metuunt se subdere loris,
Ante manumissi noceant dum quislibet ipsi.
|