Non usitatum carminis alitem,
Burnette, poscis, non humiles
modos:
Vulgare plectrum, languidaeque
Respuis officium Camoenae.
Tu mixta rerum semina conscius,
Molemque cernis dissociabilem,
Terramque concretam, et
latentem
Oceanum gremio capaci:
Dum veritatem quaerere
pertinax
Ignota pandis, sollicitus
parum
Utcunque stet commune vulgi
Arbitrium et popularis error.
Auditur ingens continuo
fragor,
Illapsa tellus lubrica deserit
Fundamina, et compage fracta
Suppositas gravis urget undas.
Impulsus erumpit medius liquor
Terras aquarum effusa licentia
Claudit vicissim; has inter
orbis
Relliquiae fluitant prioris.
Nunc et recluso carcere
lucidam
Balaena spectat solis
imaginem,
Stellasque miratur natantes,
Et tremulae simulacra lunae.
Quae
pompa vocum non imitabilis!
Qualis calescit spiritus
ingeni?
Ut tollis undas! ut frementem
Diluvii reprimis tumultum!
Quis tam valenti pectore
ferreus
Ut non tremiscns et timido
pede
Incedat, orbis dum dolosi
Detegis instabiles ruinas?
Quin haec cadentum fragmina
montium
Natura vultum sumere simplicem
Coget refingens, in priorem
Mox iterum reditura formam.
Nimbis rubentem sulphureis
Jovem
Cernas; ut udis saevit atrox
hyems
Incendiis, commune mundo
Et populis meditata bustum!
Jamque
alta coeli moenia corruunt,
Et vestra tandem pagina (proh
nefas!)
Burnette, vestra augebit
ignes,
Heu
socio peritura mundo.
Mox aequa tellus, mox subitus
viror
Ubique rident: En teretem
globum!
En laeta vernantis Favonî
Flamina, perpetuosque flores!
O pectus ingens! o animum
gravem,
Mundi capacem! si bonus
auguror,
Te, nostra quo tellus
superbit,
Accipiet renovata civem.
|