|
Hoc schema dupliciter fieri consuevit, cum pluribus et diversis sententiis
aut unum et idem verbum singulis praeponitur, aut varietas verborum, quae tamen
eandem vim inter se habeant. Ab uno
verbo saepius quae proficiscuntur sunt huius modi. Lycurgi: Nam cum iuventus
concitata temere arma caperet et quietos Thessalos manu lacessere conaretur,
ego senatum coegi auctoritate sua comprimere adulescentium violentiam. Ego
quaestoribus interminatus sum, ne sumptum stipendio praeberent. Ego
armamentario patefacto restiti atque efferri arma prohibui. Itaque unius opera
mea *** non concitatum bellum non necessarium scitis. Item Hegesiae: Miseremini
mei, iudices, quem coniurata tanta vis inimicorum oppugnat. Miseremini
solitudinis, cui ne in summo quidem tempore [periculi] liberos adhibere ad
communem calamitatem deprecandam licitum est. Miseremini senectutis, quae me
etiam ceteris malis graviter defatigat. Varietas verborum quae eandem vim
habet, huius modi est. Demosthenis: Dolui, Athenienses, ubi illum clandestinum
hostem impune intra murum vidi vagari: aegre tuli quod omnium vestrum
facilitatem unius fallacia temptatam intellexi: commovit me, quod in accipienda
iniuria plerosque laetitiam ostentantes cognovi.
|