|
Hoc fit, cum personas in rebus
constituimus, quae sine personis sunt, aut eorum hominum, qui fuerunt, tamquam
vivorum et praesentium actionem sermonemve deformamus. Id est huius modi: Nam
crudelitatis mater est avaritia, et pater furor. Haec facinori coniuncta, parit
odium; inde †item† nascitur exitium. Hoc genere usi sunt poetae, qui fabulas
scripserunt, in prologis. Nam humana figura produxerunt personas, quae in
veritate artis et voluntatis sunt, non personae. Alterum genus est, ita ut
fecit Hyperides, cum de adulescente impudico diceret: Quid si tandem, iudice
(natura) hanc causam ageremus, quae ita divisit (virilem et) muliebrem
personam, ut suum cuique opus atque officium distribueret. Et hunc ostenderemus
muliebri ritu esse suo corpore abusum; nonne vehementissime admiraretur, si
quisquam non gratissimum munus arbitraretur, virum se natum, sed depravato
naturae beneficio in mulierem convertere properasse. Item Charisii: Existimate,
quaeso, rem publicam hic adesse et pro vestra libertate supplicem vobis
accidere, simul liberos vestros, matres familias amplexam tenere, parentes
nostros aetate confectos ad se applicare, redigere vos in memoriam, qualem se a
maioribus acceperitis, obsecrare (pro) sacris ac delubris deorum immortalium,
pro parentum monumentis, pro vobis ipsis et salute vestra. Haec si praesens
agat, ut dixi, res publica, quid animi sitis habituri, quaero.
|