|
Postquam hinc XVIII Kalend. Octobr.
solvissemus, primum venimus ad Baionias insulas Hispaniae, quo tum ventus
adversus tam tempestas subito exorta, et aquae recentis penuria nos appellere
coegit. Vixdum anchoras ieceramus, cum generalis noster naves omnes maiores
minoresque militibus et omne genus armis instrui, inque omnem eventum paratas
esse iubet. Quo facto, conscendit etiam galeottam suum (ita genus navigii quo
ipse vehebatur vocamus), urbemque Baionam versus tetendit, eam, Deo bene
adiuvante, occupare cogitans. Vixdum dimidiam leucam huius itineris
confeceramus, et ecce quidem mercator Anglus a praefecto urbis ad nos mittitur,
quaesitum qui cuiatesque essemus. Cum quo generalis noster aliquandiu
collocutus accersivit ad se capitaneum Sampsonem eumque ad praefectum misit,
duo scisitaturum quorum certior ab ipso fieri vellet. Primum, bellumne apertum
inter Anglis Hispanosque esset; deinde, cur mercatores nostri illic cum
mercibus suis detinerentur. Qui, ut cum mercatore in urbem venit, vidit cives
omnes praefectumque ipsum non parum attonitos ac turbatos ob tam repentinam
tantae rei novitatem. Interea generalis noster, consilio Christophori Carleil vicarii sui
generalis, constituit sibi non alibi morandum diutius, sed urbem ipsam propius
accedendam, unde, si fortassis ita facto opus esset, reverso Sampsone, facilius
ante tenebras praeter opinionem omnium eam occupare aut etiam oppugnare posset.
Rediit inde Sampson cum hoc responso. Primum, quantum ad pacem
aut bellum, praefectum non habere quod respondeat, utpote qui unus e subditis
regis sui dumtaxat esset, penes quem, non se, belli indicenda potestas esset. Mercatores
autem eorumque merces mandato regis detentas fuisse, non tamen ea mente ut
damni quid inde paterentur, et ante octo dies aut circiter eiusdem mandatum
promulgatum esse alterum, mercatores Angli cum mercibus suis libere ire quo
vellent sinerentur. Ad cuius rei fidem mittebat una ad nos nostrae gentis
mercatores aliquot qui tum in urbe erant, et in partibus illis negotiabantur. Qui
cum id quod res esset generali nostro exposuissent, in consilium a nostris
itum, quid potissimum facto opus, optimumque et necessarium visum ob noctem iam
imminenetem, quam primum in terram ire, id quod demum iam multa vespera factum
est. Ubi, lecto loco nostris quam fieri poterat commodissimo, vigiliisque
ubique dispositis, totam noctem conquievimus. Quo postridie ad nos reficiendos
praefectus urbis misit vinum, oleum, poma, uvas, marmaladum (ita scitamentum
quoddam mellitum ipsi vocant) et id genus xenia alia. Circa mediam noctem
subito mutata aeris tempestas consilium nos etiam mutare coegit, tutiusque
visum nos quam primum in naves nostras recipere, quam diutius ibi haerere. Sed
antequam ad classem nostram pervenire possemus, tempestas ingens repentino
oborta, ita ut pleraeque naves anchoris solutis fluctuarent, aliae, non sine
magno discrimine vectorum , committere statim vela ventis cogerentur, inter
quas quaedam nomine Tallebot, item alia Haukins, et alia quae vocata Speedwel. Haec
sola varie agitata in Angliam appulit, duae istae nos iterum secutae, et
adsecutae. Trium dierum haec tempestas
fuit.
|