|
Sic inde
solventes, velificati sumus versus insulas Canarias, occupare rati insulam
Palmam, ibique meliori ordine disponere res nostras, et nos rebus omnibus
necessariis plenius instruere quas regio illa copiosissime suppeditatura esset.
Sed quia nusquam appellere poteramus nisi ad locum quemdam pluribus
propugnaculis munitissimum, expositi semper iactibus tormentorum bellicorum,
pedem referre inde coacti statim fuimus, crebris canonibus (ita hodie tormenta
bellica maiora vocant) nos petentibus, quibusdam eorum ad naves nostras usque
pervenientibus globis, tam magnis quam ulli alii quorum hodie usus. Sed
imprimis nos istinc etiam abire cogebant maris tunc aestus vorticesque maximi,
qui actuariis navibus nostris scaphibusque exitium praesens minibantur. Hac
igitur invadendae huius insulae spe frustrati, petivimus aliam, insulam del
Ferro vulgo dictum (hanc quidam Pluitaliam olim dictam volunt), si fortassis
ibi melius nobis succederet. Ad quam ut appulimus, mille milites statim terram
intrare iussi, inque valle collocati, ad radices excelsi cuiusdam montis. Ubi
tres quatuorve horas dumtaxat morati sumus, cum interea indigenae ad nos
veniunt adducentes secum adolescentem Anglum eiusdem regionis incolam, qui
nobis insulam tunc pauperrimam atque in miserrimo statu esse adfirmabat, eosque
fere iam eo egestatis devenisse ut inedia morerentur. Quo comperto esse
verissimum, inanes inde discedere navesque statim conscendere, et eadem illa
nocte versus oras Africae tendere, Austro Subsolanoque ventis spirantibus,
iussi sumus. Die Sabbati Id. Novembr. pervenimus ad regionem vulgo Capo Bianco
dictam, solitariam valde et depressam, ubi mari perquam vadoso piscium vim
magnam cepimus. Post venimus ibi ad locum quendam (statio navium esse
videbatur) ubi naves aliquot Gallorum bellicas offendimus, quas, praefectis
earum sive nauarchis quam humaniter prolixeque exceptis, ibi reliquimus. Prandio
sumpto, classis nostra iterum congregata, quae varie ante dum piscamur hic
illic dispersa fuerat.
|