|
Unde volavimus
versus insulas del Capo Verde dictas, navigantes usque ad XVI Kalend. Decemb.
cum mane summo obtulit sese conspectui nostro insula D. Iacobi, et sub vespe
choras iecimus inter oppidum nomine Play vel Pray, et fanum D. Iacobi, quae
totius insulae metropolis illique dans nomen. Hic mille milites in terram
descendere, duce Christophoro Carliell vicario generali nostro, qui tunc rem
ibi, ut et semper alias, prudenter et strenue gessit. Via qua primum ire
debebamus difficilis valde et salebrosa erat, utpote in qua colles convallesque
innumerae, et saxa obvia multa, ad quae offenderemus. A quibusdum nobis
cavemus, ordines nostros deserere saepius coacti fuimus. Sed non prius nos
quiescere passus dux noster, quam in planum apertumque campum agmen omne
eduxisset, et ibi quemque ad ordinem suum redire iussisset. Cumque ita per
planitiem instructa acie progressi dimidia leuca duntaxat ab urbe essemus,
ulterius pergere aut quid moliri amplius quemquam ante diem exortum idem
vicarius generalis vetuit, quod neminem qui nobis viam ad urbem monstraret
haberemus, et nos locorum ibi omnium ignari essemus. Qui, illic aliquamdiu ut
quievimus, semihoram ante diluculum tripartito copias suas divisit, et iam dum
ordines nostri disponuntur, dies inalbebat. Accessimus propius ad urbis moenia,
nec quemquam qui nobis hostiliter resisteret offendimus. Quocirca dux noster
capitaneos Sampsonem Bartonemque quemque cum triginta scolopetariis descendere
quamprimum in urbem iussit, quae in depressa valle sita erat, ita ut facile e
tumulo montis quem insidebamus, tamquam e specula, quid in ea esset aut
ageretur ab una parte ad alteram despicere possemus. Quo etiam statim vexillum
nostrum magnum misimus cruce dumtaxat rubra, insigni Anglico, distinctum, mare
versus erigendum, ut classis nostra signum suum regium in propugnaculis hostium
constitutum etiam videre possit. Hic statim esset ut tormenta bellica omnia
quae in urbe adque eius moenia essent in memoriam inaugurationis regiae usque
ad quinquaginta, igne iniecto, evacuarentur, quemadmodum in Anglia singulis
anniversariis XV Kalend. Decemb. diebus
fieri, ubique solemnis moris est. Quibus pari strepitu classis nostra, quae iam
appropinquaverat, per sua etiam tormenta bellica respondebat. Fragor ingens
erat, qui, mirabile dictu, quam diu duraverit, auresque nostras et incolarum
verberaverit. Interea dux noster maiorem partem militum in vertice montis
detinuit, donec iis in civitate de mansionibus provisum esset, et mox cuique
capitaneorum regio urbis adsignata est, magna cum cura vigiliis ubique
dispositis, ita ut ab hoste metus nullus esset. Sic hic morati per quatuordecim
dies sumus. Ubi praedae loco nobis cessit, quidquid locus ille suppeditabat,
vinum, oleum, acetum, farina et huiusmodi mercimonia alia, quae inde a
mercatoribus in Indias transmitti consueverant. Auri autem vel argenti nihil,
nec res quaepiam alia maioris momenti.
|