|
Inde contintentem versus tetendimus, ad cuius
oram venientes urbem Cartagenam tandem in conspectu habuimus, tam prope littus
maris sitam ut qui in actuariis navibus nostris essent inde in eam colleuerinis
suis facile iaculari possent. Quinque milliaribus nostratibus ab urbe in portum primum
intrabatur, quem nemine prohibente (nam propugnacula aut tormenta bellica ibi
nulla) sub horam quartam pomerideianam subivimus. Cum iam advesperaceret, duce
vicario Carliel, prope os portus in terram descendimus. Compositoque agmine ad
resisistendum, si fortassis quis nos in via oppugnare aut ex insidiis adoriri
vellet, sub mediam noctam pedetentim per littus arenosum incessimus, ne iterum,
ut paulo ante, errore illius qui nos ducebat a via aberraremus. Vix dimidio
miliari ab urbe aberamus, et ecce centum inde equites in nos veniunt, qui ad
primos iactus sclopetariorum nostrorum in fugam dati, cum via arboribus
sentibusque obsita, ac per id valde sibi incommoda, nobis occurrissent, eo unde
venerant se receperunt. Circa idem tempus prope portum fragor ingens
tormentorum bellicorum nobis auditus, signum a generali datum viceadmirallio,
capitaneis Frenar, Whyte, Crosse aliisque, ut tunc cum actuariis aliquot
navigiisque minoribus propugnaculum minus ad introitum portus urbi proximum
adorirentur. Qui conatus, quod locus munitissimus, introitusque angustissimus
ac catena ferrea clausa esset, frustra fuit, nec quidquam aliud tunc effectum,
quam ut illi qui miliari integro ad alteram portus partem a nobis aberant ad
arma concitarentur. Copiis nostris iam nunc dispertitis, dimidio ab urbi
miliari via qua incedebamus valde angusta erat, quae duntaxat quinquaginta
passus lata ab una parte mare litus alluens, ab altera illud ad quod portus
erat, habebat. Hic locus fossa extrinsecus cinctus, muroque e lapide
elegantissime ac ad tormenta disponenda commodissime extructo munitus erat, quo
quidem opere nihil effectius fieri posse arbitror. In eo non plus loci aperti
erat, quam qua equus duntaxat aut plaustrum, si forte opus, transire posset,
idque doliis glebarum plenis, vice aggerum , contra impetum hostilem optime
munitum. Sex in hoc propugnaculo tormenta maiora erant, quae in frontem agminis
nostri dirigebantur. Erant etiam a parte portus triremes duae, sive, ut hodie
vocantur, galerae, undecim tormentis trecentisque aut quadrigentis sclopetariis
instructae, qui nos etiam a latere petebant. Propugnaculum autem ipsum a trecentis tum sclopetariis tum lanceariis defendebatur.
Qui omnes, nos sedulo expectantes, saepius canonibus sclopisque suis
intonuerunt. Sed nos, antequam lucesceret, opportunitate tenebrarum usi iussu
vicarii generalis, incedentes semper per arenam quam mare, quod iam plurimum
recessarat, proxime alluebat, occulte propius ad illos accessimus, ita ut fere
omnes tormentorum scloporumque illorum iactus quibus nos procul arcere
sperebant vanos fuisse appareret. Hic vicarius idem generalis quemquam nostrum,
antequam ad murum ipsum essemus, eiaculari vetuit. Ubi simul qua sclopis qua
lanceis quam potuimus maximum in aggeres illos doliorum, locum quem primum
aggrederemur opportunissimum visum, impetum fecimus, eosque, quamquam a
sclopetariis ac lanceariis validissime tutarentur, rupemus evertimusque. Et statim,
sclopis nostris evacuatis, mixtum una cum illis intravimus. Lanceae nostrae quam
illorum longiores, corporaque melius armata erant, quocirca nec telorum nec
gladiorum nostrorum ictus satis sustinere poterant.
|