|
Cumque iam locum
cedere nobis cogerentur impetu primo, vicarius generalis noster vexilliferum
Hispanum strenuissime usque ad mortem sese defendentem manu sua interfecit,
nosque illos confestim insecuti sumus, respirandi eis tempus nullum aut locum
dantes, et tandem usque ad forum civitatis pervenimus, quod, aliquandiu ab
illis frustra contra nos defensum, facile occupavimus. Tum illi nobis urbem totam vacuam reliquerunt, seseque
extra eam omni eo tempore quo ibi eramus continuerunt. Singulorum vicorum
exitus aggeribus terra et extra eos fossis artificiosissime ductis muniverant,
eorumque etiam introitus diligentissime observabant. Quorum custodes, paucis
interfectis aut vulneratis, facile a nostris expugnabantur. Sagittarios etiam Indicos
multos numero locis sibi quam opportunissimis collocaverant, qui quantum
poterant tela sua venenata in nos torquebant. Horum ictus singuli, si cutum
modo penetrarent, letiferi erant, resque incredibilis ac admiratione maxime
digna videbatur, si quis ab iis tactus mortem evaderet. E medio igitur aliquot
e nostris sagittis illi suis sustulerunt, quosdam baculis brevioribus
praeacutis, cuspide veneno imbuta, quos plusculos ad viam maiorem qua transire
debebamus in terram fixerunt, ita vulnerabant ut a morte non procul abessent. Sed
eorum ictus plerosque per littus maris, non illa qua putaverant, incedentes
vitabamus.
|