|
Multa hic tum
temporis accidere alia quae, cum otium ad ea referenda non sit, volens
praetermitto. Inter quae illud fortasse non indignum relatu videatur,
quemadmodum capitaneus Sampson qui lanceariis primi agminis praeerat, primo
introitu crebra per gladiorum ictus vulnera acceperit; item ut praefectus urbis
Alfonsus Bravus sese a capitaneo Goringe, qui in eodem agmine sclopetariis
praeerat, ab eo prius ense vulneratus, capi passus sit. Erat etiam in primo
agime capitaneus Wynter, et ipse quoque vicarius generalis. Capitaneus Powel
sergantus maior medium, Morgan, qui ad fanum S. Dominici primo praefuerat,
novissimum agmen ducebat. Denique omnes tam lubenti alacrique animo in hostes
irruerunt ut illi impetu tanto sustinendo non essent. Hic sex septimanas morati
sumus, nec morbus supradictus nostros interim, non tamen numero tanto simul aut
tam vehementer ut ante, vexare desiit. E quibus pauci qui eo laboraverant ad
pristinas vires, imo vix etiam ad mentem redire poterant. Unde proverbium inter
nostros erant in minus considerate loquentem, ut eum calentoura (sic
calida febris Hispanis dicta) laborasse diceremus. Erat enim haec (ut supra
etiam diximus) callida, continua, et pestifera febrius, quam ex aere vespertino
impuro, quem serenam vocant, ibi hausto natam volunt. Quemlibet enim
circa vesperam ibi sub aere manentem, nisi Indus vel regionis indigena sit, eo
infici ac post pestifera ista febre corripi certo affirmant. Nostri autem
plerumque sub caelo isto contagioso, et cum primis in insula D. Iacobi,
excubias agebant. Et tunc morbus hic continuus quam maxime numerum nostrorum
diminuens, ne iter porro insulam Nombre de Dios versus, indeque terra in
Pannaniam coeptum absolvere possemus impediit, unde auri argentique vim multa,
praemium continui laboris nostri, auferre et advehere sperebamus. Ac ideo
primum Cartagenae redire in patriam nobis sententia stetit.
|