|
Et mox eadem
illa nocte vicarius generalis comitibus sex bene armatis, capitaneis videlicet
Morgan, Sampsone, quatuorque aliis, scapha remis acta explorare ivit qualiter
hostium vigiliae dispositae essent, et qua commodissime ulterius in regionem
illam pergere possemus. Quibus, etsi sese quantum poterant tacite tecteque per
viam gererent, procul visis, hostes statim, putantes nostram manum iam eo ad
sese oppugnandos venisse, arma, et mox, tormentis prius aliquot evacuatis,
etiam fugam corripuerunt. Et quidem vicarius generalis iam ad nos redierat,
nescius num propugnaculi ab illis derelicti, donec tibicen quidam Gallus
fistula sua canticum in laudem principis Auriaci, vulgo tritum, canens, inde a
nostris ad ripam fluminis excubias agentibus venire cernitur. Qui ab illis
compellatus, priusquam e navicula sua exiret, qui ipsemet esset, tum
quemadmodum Hispani propugnaculum suum deseruissent, indicavit. Ad cuius rei
fidem sese in manus nostras dabat, et nobiscum eo redire sese paratum dicebat.
Cui fidem habens generalis noster cum vicario suo aliquotque capitaneis aliis
actuaria navi, item viceadmiralius cum duabus tribusve minutis etiam navibus
militum plenis, iussis actuariis reliquis sequi, secundo flumine ad
propugnaculum contenderunt. E quo, ut propius accessimus, ab illis qui
audaciores reliquis ibi remanserant, duobus iactibus tormentorum petiti fuimus.
Quorum neminem, ut in terram descendentes propugnaculum statim intravimus, post
ibi offendimus. Muri autem huiusce propugnaculi e palis navalibus trabibusque
ligneis aliis in modum palissadorum (ita hodie genus quodam loci muniti
vocamus) constructi. Fossae vero quae extra eos necdum ad finem omnino
perductae erant. Quas, ut et propugnaculi eiusdem partes alias, spatio quatuor
mensium ante nostrum adventum perficere non potuerant. Et idcirco id diutius
tenere, nostris adventantibus, aut defendere non poterant. Quod etiam ideo non
temere ab illis desertum fuisse existimandum est, quia praeterquam quod facile
expugnare, haud difficulter etiam incendi potuisset. Tormenta ibi, quatuordecim
numero, super aggeres e truncis pineis sibi invicem superpositis, et in modum
rotae connexis, terrae aliquammulto hic illic interposito, collocata erant. Arca
etiam adhuc clausa in qua pecuniae regiae, de qua stipendia militibus illic
numerari consueverant, duo millia librarum sterlinarum nostratium erant,
reperta ibi nobis fuit. Propugnaculo igitur Sancti Ioannis (ita id vocabant) ad
eum modum occupato, oppidum quoque ipsum adire tentavimus, ad quod usque vicem
illam, ob flumen interiacens, pervenire non potuimus. Sed statim via alia ad
naves nostras reversi, secundo maiori flumini (quod etiam S. Augustini flumen
ab ipso oppido dicebatur) eodem rursus tetendmus. Quo cum iam perveniremus ac
in terram ire parati essemus, inde nobis se milites aliquot procul ostenderunt,
qui confestim, sclopis suis in nos directis, fugam arripuerunt. Simulque ut in
terram descendimus, statim sergantus maior noster equum quemdam, quem ibi
ephippio frenoque instructum repperiebat, inscendit, si fortassis quempiam
aufugientium adsequi aut capere posset. Qui solus iam, relictis post se a tergo
sociis suis, a quodam in insidiis post carecta latitante caput medium globo
sclopi traiectus, et antequam ei quisquam e nostris subvenire posset, e tribus
simul quatuorve illorum certatim gladiis pugnionibusque ingestis confossus
fuit, et quidem non parum nobis deploratus cecidit. Erat enim vir cum primis
egregius, veteranusque et maximi animi miles.
|