-13-

Inde contintentem versus tetendimus, ad cuius oram venientes urbem Cartagenam tandem in conspectu habuimus, tam prope littus maris sitam ut qui in actuariis navibus nostris essent inde in eam colleuerinis suis facile iaculari possent. Quinque milliaribus nostratibus ab urbe in portum primum intrabatur, quem nemine prohibente (nam propugnacula aut tormenta bellica ibi nulla) sub horam quartam pomerideianam subivimus. Cum iam advesperaceret, duce vicario Carliel, prope os portus in terram descendimus. Compositoque agmine ad resisistendum, si fortassis quis nos in via oppugnare aut ex insidiis adoriri vellet, sub mediam noctam pedetentim per littus arenosum incessimus, ne iterum, ut paulo ante, errore illius qui nos ducebat a via aberraremus. Vix dimidio miliari ab urbe aberamus, et ecce centum inde equites in nos veniunt, qui ad primos iactus sclopetariorum nostrorum in fugam dati, cum via arboribus sentibusque obsita, ac per id valde sibi incommoda, nobis occurrissent, eo unde venerant se receperunt. Circa idem tempus prope portum fragor ingens tormentorum bellicorum nobis auditus, signum a generali datum viceadmirallio, capitaneis Frenar, Whyte, Crosse aliisque, ut tunc cum actuariis aliquot navigiisque minoribus propugnaculum minus ad introitum portus urbi proximum adorirentur. Qui conatus, quod locus munitissimus, introitusque angustissimus ac catena ferrea clausa esset, frustra fuit, nec quidquam aliud tunc effectum, quam ut illi qui miliari integro ad alteram portus partem a nobis aberant ad arma concitarentur. Copiis nostris iam nunc dispertitis, dimidio ab urbi miliari via qua incedebamus valde angusta erat, quae duntaxat quinquaginta passus lata ab una parte mare litus alluens, ab altera illud ad quod portus erat, habebat. Hic locus fossa extrinsecus cinctus, muroque e lapide elegantissime ac ad tormenta disponenda commodissime extructo munitus erat, quo quidem opere nihil effectius fieri posse arbitror. In eo non plus loci aperti erat, quam qua equus duntaxat aut plaustrum, si forte opus, transire posset, idque doliis glebarum plenis, vice aggerum , contra impetum hostilem optime munitum. Sex in hoc propugnaculo tormenta maiora erant, quae in frontem agminis nostri dirigebantur. Erant etiam a parte portus triremes duae, sive, ut hodie vocantur, galerae, undecim tormentis trecentisque aut quadrigentis sclopetariis instructae, qui nos etiam a latere petebant. Propugnaculum autem ipsum a trecentis tum sclopetariis tum lanceariis defendebatur. Qui omnes, nos sedulo expectantes, saepius canonibus sclopisque suis intonuerunt. Sed nos, antequam lucesceret, opportunitate tenebrarum usi iussu vicarii generalis, incedentes semper per arenam quam mare, quod iam plurimum recessarat, proxime alluebat, occulte propius ad illos accessimus, ita ut fere omnes tormentorum scloporumque illorum iactus quibus nos procul arcere sperebant vanos fuisse appareret. Hic vicarius idem generalis quemquam nostrum, antequam ad murum ipsum essemus, eiaculari vetuit. Ubi simul qua sclopis qua lanceis quam potuimus maximum in aggeres illos doliorum, locum quem primum aggrederemur opportunissimum visum, impetum fecimus, eosque, quamquam a sclopetariis ac lanceariis validissime tutarentur, rupemus evertimusque. Et statim, sclopis nostris evacuatis, mixtum una cum illis intravimus. Lanceae nostrae quam illorum longiores, corporaque melius armata erant, quocirca nec telorum nec gladiorum nostrorum ictus satis sustinere poterant.