Ode 3,8

Exsecrat
Germanum inventorem
Bombardae,
cuius pila paene traiectus fuisset.

Primus per auras saxa volantia
Ardente torquens concita pulvere
Quique igne sternaci sonoro
Aera commovefecit ictu,
Is regis olim ficta tonitrua
Et vera struxit cum Iove fulmina,
Dum mille momento per unam
Corpora comminuit ruinam.
Uno tumulto fortia moenia
Molitur urbes celsa culmina
Cum turribus casura, tristes
Machina dum iaculatur orbes.
Nostro sub axe indignus erat mori
Germana nullis nomina saeculis
Laturus, indignus scelestam
Carminibus meruisse vitam,
Riphaea dignus frigora perpeti
Et saxa semper ferre natantia
Symplegadum vel distrahendus
Caucasiis scopulis sub Arcto
Aut Sisypheum impellere montibus
Saxum relabens impetuosius
Aut Siculis urenda flammis
Corpora contumulare in aevum.
Traiectus essem quam prope plumbea
Pila, furentum nuper ut agmina
Suevorum inarmatus viderem
Vindelicis recubare campis,
Fatalis olim qui fuerat locus
Varo perempto cum legionibus
Hunisque torvis, quos cruento
Karolus edomuit triumpho.
Quam laeta prisco tempore saecula
Ignara belli, cum neque vulnera
Norant viri nec saevus ensis
Pendiderat lateri minaci!
Tunc nulla stabant moenia machinis
Oppleta nec tormenta furentibus
Funesta longis explicabant
Cornibus ignivomum foramen,
Felix sed agris turba novalibus
Errabat aptans vimina vitibus,
Muris nec ullis implicati
Pervigiles timuere noctes.
Sed praeda postquam mentibus impiis
Incessit, arces mox sibi condidit
Et montium praerupta scandens
Insidias struit et rapinas.
Hinc nostra cernens saecula Iuppiter,
Quod tela tractent iam sua caelica,
Nostram deus vitam perosus
Proelia continuata versat
Et bella saevis Martia regibus
Inspirat, orbem qui rabidum movent,
Nullamque servant inde sanctam
Saecula deteriora pacem.