|
ROGERO
TOWNSHEND, EQUITI BARONI, MUSARUM OMNIUM PATRONO VERE NOBILI, MIHIQUE
AMICISSIMO
Magnum
illud (optime Musarum pridem alumne, nunc patrone) imo plane maximum nobis vitium
inest, altius naturae (penitus corruptae) defixum, et defossum, cum iniurias
imo, et memori sub corde, beneficia summa tantum lingua, et primoribus vix
labris repon imus. in illis retinendis quam tenaces, pertinaces! in his
(praesertim divinis) quam lubrici, et prorsus elumbes! illa gentis Israeliticae
tyrannide plusquam ferrea (ad vitae taedium) depressae in liberatatem
vindicatio (proh Deus immortalis) qualis, quanta! Aegyptios, regemque adeo
ipsum tumentem odiis ferocemque plurimis, cruentisque admodum plagis maceratos,
quam lenes viderant, et humanos? maximos hostium exercitus (totumque adeo
Aegypti robur) sine hoste devictos, sine ferro deletos conspexerant: fluctuum
ipsi moenibus vallati, illos molibus depressos et demersos spectaverant: rupem
sitientibus in flumina liquatam, solum esurientibus pane coelesti, epulisque
instructissimis constratum, imo (ut nunc moris est) ferculis in cubitos
coacervatis plane contectum degustarant. quam dubita tamen oblivione haec omnia
prorsus evanuerunt! miracula sane magna, et stu penda; sed (ut nobis in
proverbio est) non ad triduum durantia. id nobis hodie vitii est: celebris illa
anni octogesimi octavi pugna, imo potius sine pugna victoria, penitus nobis
excidit. hui! quam cito! vidimus Hispanos ante praelium ovantes, dictisque, imo
scriptis priusquam solverunt triumphantes: sed quod nos de Martio dicimus,
rabie plusquam leonina mensem auspicari, abire vel agnella leniorem, id divino
adiutorio classi Invictae contigit. quin et sulphurea quidem illa, Tartarea imo
sane nullo unquam dae mone vel sperata machinatio divinis solum oculis patens,
divina solum manu patefacta quam cito, quam prorsus intercidit! vix ulla (atque
illa certe exesa, penitusque contempta) proditionis tam horrendae, liberationis
tam stupendae monumenta restant. negant impu dentes Papistae, pernegant,
eiurantque. quin et nos diem tanto beneficio illustrem quam pigri et enervosi
ab illorum mendaciis, calumniisque vindicamus! ignoscent igitur mihi aequi
iudices, si poetarum minimus scelerum omnium longe maximum, crassa (ut aiunt)
Minerva contextum ad perpetuam Iesuiticae
Pietatis memoriam, ad animos Britannorum excitandos, honoremque Deo Servatori
restaurandum, in lucem emiserim.
ignoscent alii, tu vero equitum nobilissime,
aliquod fraterni, sive paterni potius genii vestigium agnosces, et vultu non
illaeto munusculum accipies ab homonuculo,
tuae dignitati devotissimo,
PHINEAS FLETCHER
|