9
1 Igitur duodecimi mensis — id est Adar — tertia
decima die, quando verbum et edictum regis explendum erat, et hostes Iudaeorum
sperabant quod dominarentur ipsis, versa vice Iudaei superaverunt adversarios
suos.
2 Congregatique sunt per singulas civitates, ut extenderent
manum contra inimicos et persecutores suos; nullusque ausus est resistere, eo
quod omnes populos invaserat formido eorum.
3 Nam et omnes provinciarum principes et satrapae et
procuratores omnisque dignitas, quae singulis locis ac operibus praeerat,
sustinebant Iudaeos timore Mardochaei,
4 quem principem esse palatii et plurimum posse cognoverant;
fama quoque nominis eius crescebat cotidie et per cunctorum ora volitabat.
5 Itaque percusserunt Iudaei omnes inimicos suos plaga gladii
et necis et interitus, reddentes eis, quod sibi paraverant facere.
6 In Susan quingentos viros interfecerunt, extra decem filios
Aman Agagitae hostis Iudaeorum, quorum ista sunt nomina:
7 Pharsandatha et Delphon et Esphatha
8 et Phoratha et Adalia et Aridatha
9 et Phermesta et Arisai et Aridai et Iezatha.
10
Quos cum occidissent, praedas de substantiis eorum tangere noluerunt.
11 Statimque numerus eorum, qui occisi erant in Susan, ad
regem relatus est.
12 Qui dixit reginae: “ In urbe Susan interfecerunt et deleverunt
Iudaei quingentos viros et decem filios Aman. Quantam putas eos exercuisse
caedem in universis provinciis? Quid ultra postulas et quid vis, ut fieri
iubeam? ”.
13 Cui illa respondit: “ Si regi placet,
detur potestas Iudaeis, qui in Susan sunt, ut sicut hodie fecerunt, sic et cras
faciant, et decem filii Aman in patibulo suspendantur ”.
14 Praecepitque rex, ut ita fieret. Statimque in Susan
pependit edictum, et decem filii Aman suspensi sunt.
15 Congregatis igitur Iudaeis, qui in Susan erant, quarta
decima die mensis Adar, interfecti sunt in Susan trecenti viri, nec eorum ab
illis direpta substantia est.
16 Reliqui autem Iudaei per omnes provincias, quae dicioni
regis subiacebant, congregati pro animabus suis steterunt, ut requiescerent ab
hostibus, ac interfecerunt de persecutoribus suis septuaginta quinque milia,
sed nullus de substantiis eorum quidquam contigit.
17 Dies autem tertius decimus mensis Adar, dies apud omnes
interfectionis fuit, et quarta decima die requieverunt. Quem constituerunt esse
diem epularum et laetitiae.
18 At hi, qui in urbe Susan congregati sunt, tertio decimo et
quarto decimo die eiusdem mensis in caede versati sunt, quinto decimo autem die
requieverunt; et idcirco eundem diem constituerunt sollemnem epularum atque
laetitiae.
19 Hi vero Iudaei, qui in oppidis non muratis ac villis
morabantur, quartum decimum diem mensis Adar conviviorum et gaudii decreverunt,
ita ut exsultent in eo et mittant sibi mutuo partes epularum. Illi autem, qui
in urbibus habitant, agunt etiam quintum decimum diem mensis Adar cum gaudio et
convivio et ut diem festum, in quo mittunt sibi mutuo partes epularum.
19a Et satrapae provinciarum et principes et scribae regis
honorificabant Deum, quia timor Mardochaei eos invaserat. Factum erat enim,
ut praeceptum regis in toto regno nominaretur.
20 Scripsit itaque Mardochaeus omnia haec et litteris
comprehensa misit ad omnes Iudaeos, qui in omnibus regis provinciis morabantur,
tam in vicino positis quam procul,
21 ut quartam decimam et quintam decimam diem mensis Adar pro
festis susciperent et, revertente semper anno, sollemni honore celebrarent
22 secundum dies, in quibus requieverunt Iudaei ab inimicis
suis, et mensem, qui de luctu atque tristitia in hilaritatem gaudiumque ipsis
conversus est, essentque istae dies epularum atque laetitiae, et mitterent sibi
invicem ciborum partes et pauperibus munuscula largirentur.
23 Susceperuntque Iudaei in sollemnem ritum cuncta, quae eo
tempore facere coeperant, et quae Mardochaeus litteris facienda mandaverat.
24 Aman enim filius Amadathi stirpis Agag, adversarius omnium
Iudaeorum, cogitavit contra eos malum, ut deleret illos, et misit Phur, id est
sortem, ut eos conturbaret atque deleret.
25 Sed postquam ingressa est Esther ad regem, mandavit ille
simul cum litteris, ut malum, quod iste contra Iudaeos cogitaverat,
reverteretur in caput eius, et suspenderentur ipse et filii eius in patibulo.
26 Atque ex illo tempore
dies isti appellati sunt Phurim propter nomen Phur. Propter cuncta illa, quae
in hac epistula continentur,
27 et propter ea, quae de his viderant et quae eis acciderant,
statuerunt et in sollemnem ritum numquam mutandum susceperunt Iudaei super se
et semen suum et super cunctos, qui religioni eorum voluerint copulari, ut duos
hos dies secundum praeceptum et tempus eorum singulis annis celebrarent.
28 Isti dies memorarentur et celebrarentur per singulas
generationes in singulis cognationibus, provinciis et civitatibus, nec esset
ulla civitas, in qua dies Phurim non observarentur a Iudaeis et ab eorum
progenie.
29 Scripseruntque Esther regina filia Abihail et Mardochaeus
Iudaeus omni studio ad confirmandam hanc secundam epistulam Phurim.
30 Et miserunt ad omnes Iudaeos, qui in centum viginti septem
provinciis regis Asueri versabantur, verba pacis et veritatis,
31 statuentes dies Phurim pro temporibus suis, sicut
constituerant Mardochaeus et Esther, et sicut illi statuerant pro seipsis et
pro semine suo, praecepta ieiuniorum et clamorum.
32
Et mandatum Esther confirmavit praecepta Phurim et scriptum est in libro.
|