9
1 Nam de ministerio, quod fit in sanctos, superfluum est mihi
scribere vobis;
2 scio enim promptum animum vestrum, pro quo de vobis glorior
apud Macedonas, quoniam Achaia parata est ab anno praeterito, et vestra
aemulatio provocavit plurimos.
3 Misi autem fratres, ut ne, quod gloriamur de vobis,
evacuetur in hac parte, ut, quemadmodum dixi, parati sitis,
4 ne, cum venerint mecum Macedones et invenerint vos
imparatos, erubescamus nos, ut non dicam vos, in hac substantia.
5 Necessarium ergo existimavi rogare fratres, ut praeveniant
ad vos et praeparent repromissam benedictionem vestram, ut haec sit parata sic
quasi benedictio, non quasi avaritia.
6
Hoc autem: qui parce seminat, parce et metet; et, qui seminat in
benedictionibus, in benedictionibus et metet.
7 Unusquisque prout destinavit corde suo, non ex tristitia aut
ex necessitate; hilarem enim datorem diligit Deus.
8 Potens est autem Deus omnem gratiam abundare facere in
vobis, ut, in omnibus semper omnem sufficientiam habentes, abundetis in omne
opus bonum,
9 sicut scriptum est:
“
Dispersit, dedit pauperibus;
iustitia eius manet in aeternum ”.
10 Qui autem administrat semen seminanti, et panem ad
manducandum praestabit et multiplicabit semen vestrum et augebit incrementa
frugum iustitiae vestrae.
11 In omnibus locupletati in omnem simplicitatem, quae
operatur per nos gratiarum actionem Deo
12 — quoniam ministerium huius officii
non solum supplet ea, quae desunt sanctis, sed etiam abundat per multas
gratiarum actiones Deo —
13 per probationem ministerii huius glorificantes Deum in
oboedientia confessionis vestrae in evangelium Christi et simplicitate
communionis in illos et in omnes,
14 et ipsorum obsecratione pro vobis, desiderantium vos
propter eminentem gratiam Dei in vobis.
15 Gratias Deo
super inenarrabili dono eius.
|