Cap.,  Par.

 1      1,1 |          fundato. ~2. Verum rex pro animi sui magnitudine aleam statim
 2      1,1 | independentem, quin et natura atque animi constitutione minime in
 3      1,4 |      itineris pacifici, quali reges animi causa provincias suas peragrantes
 4      1,17|             movit grati et generosi animi sensus quidam quod praefatus
 5      1,19|         illa sua familia Eboracensi animi abalienatio tantum apud
 6      2,8 |             rex nullum offensae aut animi exulcerati signum ostendisset),
 7      2,11|           Magno igitur et vehementi animi impetu oblatam a rebellibus
 8      2,13|          Qui scilicet ex vero sensu animi regii calamitatibus subditorum
 9      2,14|             privare noluit, sive ex animi magnitudine, reputans illum
10      2,15|              liberatus ad pristinam animi confidentiam rediit, secum
11      3,3 |            non liceret gratitudinem animi sui erga utrumque demonstrare.
12      3,3 |    existimationem iusti et moderati animi assecuturum, atque etiam
13      4,6 |          temporibus conveniunt, cum animi hominum inquietantur ita
14      4,22|          dimissum fuit. Rex interim animi dubius erat quid de nuptiis
15      4,22|             suo de re deliberasset, animi autem sui sensum parce aperuisset,
16      6,15|           non sine conflictu quodam animi ad hoc compulsum) altae
17      6,16|           et infensi sui erga regem animi. Casus eius talis fuisse
18      7,16|          utrum novis timoribus, aut animi inconstantia, aut aliorum
19      7,16|             fecerunt. Ita ut quivis animi compos facile perspicere
20      7,20|             Plantagenista) generosi animi fuit, et honoroem gentis
21      7,29|         nuper magnam fidelitatem et animi promptitudinem erga regem
22      8,5 |   obstrinxeret, tamen intra secreta animi sui frequentibus Anglorum
23      8,10|        regem huic expeditioni tanto animi impetu incumbere) cum turmis
24      8,17|             est solus, atque intima animi sui expromsit, dicendo temporarias
25      8,19|           Verum rex (qui elati erat animi, neque odisse quenquam poterat
26      9,2 |              sed corpore validus et animi facultatibus integris. ~
27      9,7 |             gratia. Itaque infensus animi clam in Flandriam aufugit
28      9,14|           cum episcopo Foxo arcanum animi sui communicasset. Summa
29     10,13|              et dolore et anxietate animi antequam lis ad finem perducta
30     11,1 |             Neque hoc ei timori aut animi mollitiei imputare poterat (
31     11,3 |           Fuit ille alti et excelsi animi, propriae sententiae, proprii
32     11,7 |             educandis, ad hoc etiam animi quadam altitudine aspirans
33     11,8 |             suffragia ferendo donec animi sui sensum, quem ad finem
34     11,13|          erroribus in constitutione animi sui radicali, quae necesse