Cap.,  Par.

 1      1,3 |            illas familias discordiis finem imponerent; quae, licet
 2      1,9 |            tempus, in autumno versus finem Septembris, grassari coepit,
 3      1,9 |             diem, cessavit autem sub finem Octobris sequentis. Adeo
 4      1,13|              consulebant, qui in eum finem in scaccharii camera (ubi
 5      1,16|           immemor non erat, atque ad finem regni felicius ei cessiset
 6      2,9 |        aliquantulum adiuta) usque ad finem retinuit. In cognatos et
 7      3,3 |              ad regem Galliae in eum finem missurus esset. Ita legati
 8      3,5 |             sub quacunque conditione finem imponeret. ~
 9      3,13|         compescere posset, tractatui finem dedit, non poenitentia motus,
10      4,4 |           informans. Nihilominus sub finem vitae suae particeps fuit
11      4,9 |         perciperet. In qua re versus finem vitae suae declinavit nimis
12      4,9 |            partem sinistram. Hunc ad finem etiam cohibuit pragmaticam
13      4,17|           imo etiam peteret. In quem finem nos legatos suos misit cum
14      4,21|               regis vestri), qui sub finem vitae (ut vos melius nostis)
15      5,16|             decisione iuris. Rex sub finem aestatis, postquam copias
16      6,7 |           vestigiis Perkini. Ad hunc finem in diversas partes, praecipue
17      7,8 |     corrigendos mores, atque in hunc finem eas in maius accumulasse. ~
18      7,20|           ignominiosas, non alium in finem quam ut arcas suas thesauris
19      7,20| possessionibus eorum spolians in eum finem, unt opibus destitui nobis
20      7,31|           securo esset. Atque in eum finem castrametatus est in campis
21      8,10|            alacriter ei adessent, ut finem his perturbationibus imponerent,
22      8,10|               Itaque nunc, velut sub finem ludi, complures simul in
23      8,19|       haberet eum morte mulctandi et finem illis rebus imponendi. Verum
24      8,20|        longissima, et alium fortasse finem sortita esset nisi res incidisset
25      9,3 |    Constantinopolim. Quodque in hunc finem sanctitas sua nuncios ad
26      9,31|              clero. Nihilominus ante finem anni exivit commissio ad
27     10,9 |            nuncium ad comitem in eum finem missurum. Ambo reges separatim
28     10,13|      anxietate animi antequam lis ad finem perducta esset mortuus.
29     11,2 |     excutiendis, quarum et ipsum sub finem vitae suae poenituit, quibusque
30     11,5 |              perfungebantur. Quem in finem mandata eius usque ad curiositatem
31     11,8 |           informandum. Ad quem etiam finem patiens fuit libertatis
32     11,8 |            animi sui sensum, quem ad finem deliberationum reservare