Cap.,  Par.

 1      2,14|      coronam gestarat (cum tamen fortuna post tragoediam minime soleat
 2      3,1 |         Galliarum rex virtute et fortuna patris et avi sui (Caroli
 3      4,25|      bono fratri regi Galliae ut fortuna eius spes et consilis honorifica
 4      6,5 |       Hibernia narrans quomodo a fortuna ipsa vocatus esset, quantaque
 5      6,6 |          nemo coniuratorum parte fortuna suas periculo obiecit praeter
 6      6,15|         tam splendida et copiosa fortuna frueretur favore eius, tam
 7      6,15|          multum prius questus de fortuna sua apud consilium mandavit
 8      7,3 |       qui tali essent ingenio et fortuna ut non minus amicis quam
 9      7,6 |   errores cumulavit ut iis nulla fortuna, licet optima, par esse
10      7,9 |           quaecunque esset belli fortuna, cautum iam esset. Praeterea,
11      7,31|    venturus esset, in cuius manu fortuna praelii eius dei maxime
12      7,32|      admodum adortus est, ita ut fortuna eius dei periclitaretur.
13      8,5 |    venisse, sed quacunque tandem fortuna usus foret, se honorifice
14      8,8 |      adhaerere vellent. Verum si fortuna in tantum arrisisset ut
15      8,12|    relicta erat, quem in utraque fortuna unice semper dilexit, virtute
16      8,19|         rex talem societatem cum fortuna inierat ut nemo distinguere
17      9,2 |       sed praecipue quod regi in fortuna sua minore fidum se praebuit,
18      9,8 |         fine cum utriusque regis fortuna indies magis prospera et
19     10,9 |      Philippi eadem esset, tamen fortuna eius et status altius evecta
20     11,1 |         in virtutibus suis et in fortuna quae non tam in locos communes
21     11,13|        ac praecipue in regibus), fortuna influxum quaedam habebat
22     11,13|      regni ascendit non tantum a fortuna privata, quae moderatione
23     11,13|     imbuere posset, verumetiam a fortuna exulis, quae stimulos ei
24     11,13| accesserit periculum. Atque haec fortuna in naturam suam potuit.