Cap.,  Par.

 1      1,1 |         erat favorabilis, quique animos subditorum sibi potissimum
 2      1,20|           populi illarum partium animos sanaret. Verum rex in fortunae
 3      2,1 |         adhuc prosequebatur. Hoc animos populi indies a rege magis
 4      2,4 |      patefacere priusquam populi animos tentasset. Sed si potentiores
 5      2,11|         fore ut harum rerum fama animos adderet illis qui in Anglia
 6      2,13|       ipse praesentia sua populi animos paulo ante leniverat. At
 7      2,16|     atque aliquid quod in hac re animos hominum sanare posset praestare
 8      3,26|   victoriae sobrie utentes atque animos et alacritatem Anglorum
 9      4,1 |     asperum inciderat) non solum animos eorum irritavit, sed suspicionem
10      5,18|          Angli eo nuncio allatio animos nihil demiserunt, necnon
11      6,4 |        in eo laboravit. Postremo animos ei nonnullis in praesentis
12      6,23|      poenalibus, id quod hominum animos magis hoc tempore perculsit,
13      7,4 |          ancoras iecit, atque ut animos plebis tentaret aliquos
14      7,29| imperatore ipsorum agnitus fuit, animos iam novos sumentibus ipsis,
15      7,29|         superbiebant potius quam animos submittebant. Quemadmodum
16      8,8 |      adversi contigisset. Itaque animos sumentes processerunt et
17      8,9 |     delectos ad eos miserunt qui animos eorum tentarent, et qui
18      8,10|   abruperant. Itaque, quo omnium animos et studia accenderet, cunctis
19      8,14|        satisfacere quam grandium animos irritare. Neque enim eo
20      8,17|         animadvertissent, cumque animos adhuc exucleratos gererent
21      9,22|    Flandriam rurus aufugit. Quod animos ei addidit fuit proculdubio