Cap.,  Par.

 1      1,20|      et profundi iudicii, non multum his nunciis commotus est.
 2      2,2 |       puer quasi venerabilis, multum in ore at aspectu prae se
 3      2,11|   Hibernia gestum esset, haud multum commotus est, sed sperabat
 4      2,19|    pacem cum rege componendam multum inclinaret, tamen proceres
 5      4,1 | seditionibus, qui apud vulgus multum poterat, in aptertam rebellionem
 6      5,12|       mare navibus Ravenstoni multum infestaretur, Edwardum Poyningum
 7      6,15|       eum semoveri iussit, et multum prius questus de fortuna
 8      6,15|   sufficeret. Opinio erat eum multum superioribus meritis suis
 9      7,25|      per ironiam respondit se multum vereri quod de re non sua
10      7,28| Flammockus iureconsultus, qui multum apud vicinos suos poterat,
11      8,14|    regis in parcendo sanguini multum obscurarent, quod thesauri
12      8,19|                       19. Nec multum temporis intercessit quin
13      8,19|    est, quem omnes eo tempore multum reverebantur. Ille ad regem
14      9,1 |       devinciebat seque illis multum dabat. ~
15     10,1 |     nuncios tres viros quibus multum fidebat, Franciscum Marsinum,