Cap.,  Par.

 1      1,19|     haudquaquam se pro marito nimis indulgente gessit, licet
 2      2,2 |    optime noverat et fortasse nimis alte recondiderat). Illa
 3      2,2 |        etiam a principio, pro nimis severo et plane irregulari
 4      2,14|        si capite plecteretur, nimis propere in oblivionem iturum,
 5      3,8 |      Verum istae cogitationes nimis subtiles erant quam ut fortunatae
 6      3,31|      nobiitati et plebi regni nimis dura res videretur. Quae
 7      4,9 |   finem vitae suae declinavit nimis in partem sinistram. Hunc
 8      5,10|  Itaque nil hostile nisi sero nimis metuentes, eos in oppidum
 9      7,6 |       Neapolitanum extendere. Nimis propere amicitiam cum Ludovico
10      7,6 |     pervaserat, arma Italorum nimis despicire coepit, unde regnum
11      7,25|      susciperet, quodque ipse nimis providus villicus hosti
12      8,5 |  faventes. Solummodo spiritus nimis altos gerebat Henricus quam
13      9,22|    certe est coelum ad terram nimis incurvatum fuisse, et religionem
14     11,2 | casibus circa meum et tuum se nimis immisceret. Etenim consessus