Cap.,  Par.

 1      1,1 |       fuisset regno cedere et in fortunam privatam redigi. Et licet
 2      1,1 |   prospicere solitus, sed veluti fortunam ut apud se per diem mereretur
 3      4,14|         obsidionem oppugnationis fortunam tentare statuit. Quod etiam
 4      6,4 |     cernens eum vultu et corpore fortunam sublimem posse sustinere,
 5      7,1 |          novo impetu) constituit fortunam suam per novam in Angliam
 6      8,20|       eximeret. Sed satis gnarus fortunam suam tam contemptibilem
 7      9,8 |    iudicii, stabant diu alter in fortunam alterius intuentes, satis
 8      9,10| principissae) introductus est ut fortunam nuptiarum praediceret. Certe
 9      9,10|      videtur) non fausta res est fortunam ex astris petere. Nam princeps
10     10,1 |  relationem quampiam habebant ad fortunam et consilia Ferdinandi.
11     11,13|      mores, et mores vicissim in fortunam. Ad culmen regni ascendit
12     11,15|         hoc fuit, quod non minus fortunam boni Christiani quam magni