XIII.

AD EDOARDUM MYCHELBURNUM DE OBITU SORORIS

Ergone perpetuos dabit umbra sororia fletus?
inque fugam molles ossea forma deas?
sic, Edoarde, situ ferali horrenda Thalia
antiquosque sales deliciasque abiget?
carmina nequaquam tangunt funebria manes.     5
impetrabilior saxa ad acuta canas.
parce piam cruciare animam; si chara sorori
exstinctae superest, ne sit iniqua tibi.
aspice, distortis elegeia lassa capillis
procubuit, lachrymis arida facta suis;     10
ecce, premit, frustraque oculos exsolvit inanes:
prodiga quod sparsim fudit, egena sitit.
sic proiecta graves Istri glacialis ad undas
dicitur emeritum deposuisse caput.
sic exhausta sacri vatis lugubre canendo     15
exilium, et tardos ad meliora deos.
iam satis est, Edoarde, tui miserere, deaeque;
fessa dea est nimium sollicitata diu.
assueti redeant animi, solatia, lusus;
exuat atratam vestra Thalia togam.     20
nec te detineat formae pereuntis imago;
ad manes abiit non reditura soror.
neve recorderis quae verba novissima dixit;
praesidio illa minus proficiente iuvant.
verba dolorem acuunt, solvunt oblivia curas,     25
immemores animos cura dolorque fugit.
sed tua si pietas monitis parere recusat,
aegraque mens constans in feritate sua est,
nulla sit in terris regio, non ora, nec aetas
inscia ploratus, insatiate, tui.     30
non Hyades tantum celebrent fulgentia coelo
sidera, fraternus quas reparavit amor,
quantum fama tuas lacrhimas, obitusque sororis;
o bene defleto funere digna soror!
et, tibi, si placet hoc, indulge, Edoarde, dolori;     35
singultuque gravem pectore pasce animum.
tristitiam levat ipsa dies; gaudebit et ultro
ascitis tandem mens vegetare iocis.