XVII. (1595 only)

AD AMICOS CUM AEGROTARET

Aeger eram, non uva meos lenire dolores,
nec condita modis mille operosa Ceres,
non dulces potuere ioci, comitumve lepores;
ex angore animi mens hebetata fuit.
deciderat manibus lyra, nec suspiria crebris     5
exitibus numeros sustinuere suos.
horrebam procul obscurae confinia noctis,
nec lassos artus mollia fulcra iuvant.
illaetos querimur tarde proserpere soles,
noxque die gravior fit mihi, nocte dies.     10
excutiunt placidos insomnia dira sopores,
somnia non ullam post habitura fidem.
in me saepe ruunt armatis agmina turmis,
sulphureisque boant aenea monstra cavis.
hispidus hinc serpens inter deserta relicto     15
fit mihi, vel frendens obvius ore leo.
et quae nulla aetas tulerit portenta videmus,
excurrit vario flexilis orbe timor.
iam iam lapsuras capiti impendere ruinas
suspicor, aut tremulo sub pede sidit humus.     20
iam mare, iam ventos metuo, saxa aspera terrent,
antennas video fractaque transtra ratis.
amisos etiam comites in littore flemus,
et cadit ex oculis lachrima vera meis.
te modo spectabam tumidas, Hatecliffe, per undas     25
aegre versantem brachia fessa salo.
iamque tuos, Stanforde, tuos, Thurbarne, volutos
exanimes artus per vada summa lego.
collectos manibus moerens amplector, et omnis
flebilibus resonat quaestibus ora meis.     30
si mihi displiceant somni mirabile non est,
quos misere afflictos tam ferus horror habet.
nec minus illepide nocturnis territa visis
mens vigilans toto somniat illa die.
sed vos o chari multum valeatis amici,     35
differor externis dum miser ipse locis.
invidiosa via est quae nos disiungit amantes,
nec sociis socio iam licet esse mihi.
verum vos video absentes et somnio, somnis
anxia turba meis non onerosa tamen.     40
vestra vel in somnis lachrimavi funera, flentes
vos quoque si moriar tymbon adite meum.