III. (1619 only)

Ni bene cognosses, melius me nemo meorum,
hoc condonassem nunc ego, Calve, tibi.
nec mihi dum constat satis hoc quo nomine signem;
erroremne tuum, stultitiamne vocem.
irascor veteri, quod me magis urit, amico;     5
nec nos vulgari foedere iunxit amor.
ira loqui cogit quam vellem durius in te;
es nimis incautus; nec tibi, Calve, sapis;
formosam qui cum dominam sine teste teneres,
raro qua, fateor, pulchrior esse solet;     10
quaeque tuis multo tibi charior esset ocellis,
pro qua vovisses forsan, amice, mori:
hanc mihi, quemque adeo nosti, tu credere bardus
ut velles? talem siccine, crude, mihi?
quid facerem? quis vel potuit minus? illico captus     15
ostendo ingenium, nec bene sanus amo.
muneribus tento, cunctaque Cupidinis arte,
qua non est, et scis, notior ulla mihi.
vici, et iam (testis mihi sit chorus omnis Amorum)
osculor invitus, quod tua sola foret.     20
ista voluptatem mihi scrupulus abstulit omnem,
et summe iratus tunc tibi, Calve, fui,
quod tua culpa minus fidum te fecit amico;
qua nisi te purges, non cadet ira mihi.