|
Textus
Ver
erat, et morbo Romae languebat inerti
Orbilius:
dira tacuerunt tela magistri
Plagarum
sonus non iam veniebat ad aures
Nec ferula assiduo
cruciabat membra dolore.
Arripui tempus:
ridentia rura petiui
Immemor: a studo moti
curisque soluti
Blanda fatigam
recrearunt gaudia mentem.
Nescio qua laeta
captum dulcedine pectus
Taedia iam ludi, iam
tristia verba magistri
Oblitum, campos late
spectare iuuabat
Laetaque vernantis
miracula cernere terrae.
Nec ruris tantum puer
otia vana petebam:
Maiores paruo
capiebam pectore sensus:
Nescio lymphatis quae
mens diuinior alas
Sensibus addebat:
tacito spectacula visu
Attonitus
contemplabar: pectusque calentis
Insinuabat amor
ruris: ceu ferreus olim
Annulus, arcana quem
vi Magnesia cautes
Attrahit, et caecis
tacitum sibi colligat hamis.
Interea longis fessos
erroribus artus
Deponens, iacui
viridanti in fluminis ora
Murmure languidulo
sopitus, et otia duxi
Permulsus volucrum
concentu auraque Fauoni.
Ecce per aetheream
vallem incessere columbae
Alba manus, rostro
florentia serta gerentes
Quae Venus in Cypriis
redolentia carpserat hortis.
Gramen, vbi fusus
recreabar turba petiuit
Molli remigio: circum
plaudentibus alis
Inde meum cinxere
caput, vincloque virente
Deuinxere manus, et
olenti tempora myrto
Nostra coronantes,
pondus per inane tenellum
Erexere.
. . . Cohors per nubila celsa vehebat
Languidulum rosea sub
fronde: cubilia ventus
Ore remulcebat molli
nutantia motu.
Vt patrias tetigere
domos, rapidoque volatu
Monte sub aerio
pendentia tecta columbae
Intrauere, breue
positum vigilemque reliquunt.
O dulcem volucrum
nidum! . . . Lux candida puri.
Circumfusa humeros
radiis mea corpora vestit:
Nec vero obscurae lux
illa similima luci,
Quae nostros hebebat
mixta caligine visus:
Terrenae nil lucis
habet caelestis origo!
Nescio quid caeleste
mihi per pectora semper
Insinuat, pleno
currens ceu flumine, numen.
Interea redeunt
volucres, rostroque coronam
Laurea serta gerunt,
quali redimitus Apollo
Argutas gaudat
compellere pollice chordas.
Ast vbi laurifera
frontem cinxere corona
Ecce mihi patuit
caelum, visuque repente
Attonito, volitans
super aurea nubila, Phoebus
Diuina vocale manu
praetendere plectrum.
Tum capiti inscripsit
caelesti haec nomina flamma:
TV VATES ERIS. . . .
In nostros se subiicit artus
Tum calor insolitus,
ceu, puro splendida vitro,
Solis inardescit
radiis vis limpida fontis.
Tunc etiam priscam
speciem liquere columbae:
Musarum
chorus apparet, modulamina dulci
Ore sonans, blandisque
exceptum sustulit vlnis,
Omina
ter fundens, ter lauro tempore cingens.
|