Medit.,  Par.

 1 Praefatio,  3|        Primum est, ex eo quod mens humana in se con[8]versa
 2 Synopsis,  2 |                2. In secundâ, mens quae, propriâ libertate
 3 Synopsis,  2 | diversae, sicuti concipiuntur mens & corpus, esse revera substantias
 4 Synopsis,  2 | sentiat, &c, non idcirco ipsa mens alia evadit; humanum autem
 5  II,  6      |  tantùm res cogitans, id est, mens, sive animus, sive intellectus,
 6  II,  10     |     quid sit: gaudet aberrare mens mea, necdum se patitur intra
 7  II,  13     |    interim quàm prona sit mea mens in errores; nam quamvis
 8  VI,  3      |    corpus aliquod existat cui mens sit ita conjuncta ut ad
 9  VI,  3      |  intellectione differat, quòd mens, dum intelligit, se ad seipsam
10  VI,  17     |       ut, etiamsi nulla in eo mens existeret, eosdem tamen
11  VI,  19     |    suâ sit semper divisibile, mens autem plane [86] indivisibilis;
12  VI,  19     |     quamvis toti corpori tota mens unita esse videatur, abscisso
13  VI,  19     |     possunt, quia una & eadem mens est quae vult, quae sentit,
14  VI,  21     |        ex quo necesse erit ut mens sentiat eundem dolorem.