|
§ 13.
Agimus igitur ipsi Deo quantas possumus
gratias, quod nos dignos duxerit, per quos haec canonizatio celebraretur, quae
licet, divinis litterarum monumentis extantibus coruscantibusque miraculis, iam
pridem potuerit rite fieri, numquam tamen antehac vel a principibus vel ab
aliis tanta diligentia fuit petita. Nostro tempore carissimi in Christo filii
nostri Fredericus Romanorum immperator semper augustus, Ludovicus Francorum
christianisssimus, Ferdinandus Siciliae et Matthiam Hungariae reges illustres;
dilecti quoque filii nobiles viri Alphonsus Calabriae, Ioannes Mozenico
Venetiarum, Ioannes Hacam (Italice leg. Gio. Galeazzo Sforza) Mediolani, et
Ioannes Burbon, duces insignes; praeterea civitates Florentinorum, Senensium,
Lugdunensium, Perusinorum et, quod tale iubar tulit, Balneoregium, tanto studio
tantaque perseverantia petierunt a nobis ut durum et impium putaremus eis in re
tam pia resistere, quam etiam Dei monitu petere videbantur. Accesserunt
assiduae venerabilis fratris nostri Iuliani, Episcopi Sabinensis, ipsius
Ordinis Protectoris, dilectorum quoque filiorum Francisci Samsonis, Generalis
Ministri, et Petri de Rodulphis, Procuratoris dicti Ordinis, sacrae theologiae
professoris, preces, qui nomine generalis eorum Capituli id tanquam iustum et
debitum reposcebat. Legeramus studiosissime Sancti huius divina scripta,
quibus, postquam per aetatem aliquid sapere licuit, semper fuimus delectati.
Audiveramus quoque ab antiquioribus praefatae Religionis fratribus et gravibus
quidem viris, quod et ipsi a maioribus natu acceperant, de sanctimonia vitae
eius constantem famam esse; sciebamus de multis maximisque miraculis, nec erat
propterea apud nos dubium, quin in triumphanti Ecclesia triumpharet in caelo et
venerationem mereretur in terris.
|