AD DAPHNIN

Ecquis stat superum? nec enim terrestis in illo
effulsit splendor, certe aut Latous Apollo
per virides saltus teneros sectatur amores,
aut Daphnis formosus adest, quem sordida terra,
quem nemus abductum, quem (si fas) Cynthia flevit.    
illi necquicquam Fauni, Charitesque quotannis
ornarunt, festosque dies suavesque hymenaeos.
montibus et silvis immania lustra ferarum
eruit, innuptae veneratus sacra Dianae.
ah nimium intrepidus torvo occursare leoni
gestit, et ingentes ad pugnam incedere tauros.
quam modo qua Tagus auriferis incumbit arenis,
per vaga dorsa freti iuvenum longo agmine cinctus,
vastatoris apri fugientia terga cecedit!
non Atlante satae (foelicia sydera munus
hoc pietatis habent) magis infoelicis Hyantis
confusae ex abitu steterunt, trepidaeque volarunt
per silvas, resonantibus undique Hyantida sylvis;
quam te, Dapni, super duplicantes vota Britanni,
quam te, Daphni, super pendentibus anxia fatis
diva, notos metuens, longumque quod aestuat aequor.
sed postquam sospes tandem patria arva revisas,
terra nemusque viret, veteresque ex ordine cultus
solenni instituunt silvestria numina pompa,
nec tibi tandum ausit decus invidisse Menalcus.