PRAEFATIO AD POEMATA LATINA

Si prolixior quam par est videatur praefatio, paucis habe, lector, rationem. Brevissimo quidem operi insisto, me contra detrectatores meos, parum cognitos, defensurus. Nulla enim aetas aut magis superbum aut minus arrogantem tulit. Est in Gebiro meo quod dolet pudetque scripsisse: in altera editione scriptum celare aut praetermittere dedignabar. De laudibus Bonapartis loquor. Quis autem, ut illustribus exemplis utar, Ciceroni vitio vertendum cenceat, quo auctore tuam equestrem, eamque in rostris deauratam, Senatus, ut nemini antea, Marco Lepido, poni decreverit; cum eiusdem postmodo scelus amentiamque vir ille prudentissimus ac civis optimus S C compresserit. Iuvenem virtute bellica praeclarum iuvenis laudavi; mendacem, sicarium veneficum, eo tempore pauci comperuerant: nobis haudquaquam notum aut etiam suspectum erat. Has laudes postea vellicabant, quibus non ita Bonapartis essent quam nostrae graves. Si quem etiam horum minorum aliquid offendit, iam ista deseruerit; iam aetas omnia, iam dies mitigarit. Cic. pro Cael. Fortes bonosque comprobavi; insolentes, invidos, imperiosos, odi atque execror constantissime. Eosdem paene crederem Gallos esse, de quibus Plinius, Nec aliter concitantur, ait, quam Phrygii solent, tibicinis sono, semiviri, et ex imperio furentes. Impietas erga deos in patriam celerrime descendit: in deos nulla solos est. Vos autem qui satellites mavultis esse quam milites, subdit quam cives, rude donati, cruce digni, in pristinam servitutem, quo ingenium indolesque devocarunt, collapsi iaceatis.
Mirentur qui me norunt condiscipuli, cur Jamesium, tantopere laudaverim: qui ignorant, cur Caninium tetigerim. Primum ad hunc me verto. Satiricos obscurae atque infimae sortis, in optimos viros et in poetas praestantissimos, ridiculis laudibus subdolus incitabat; inter alios nebulonem nescio quem, Iuvenalis sordibus postmodo obvolutum, et multos annos obeso nare ibidem delitescentem. Huius et similium ea nequaquam merita sunt, ut ipsorum a me nomina, si forte pervenerint, conserventur victum quaerentium partim quotidianis morsibus, partim menstruis soporandos equidem noram, neque offam tamen obieci. Nunc ad Jamesium.
Solus, aetate studiisque provectiorum, neminem flagris eius subieci. Neglegentiorem satellitem maiestas eius aegerrime tulit. Nocte intempesta aliquando excubui, libros terens quos interdiu neglexeram; dies enim saepenumero, venando consumebam, aut fundam iaciendo, aut pugnis agrestibus conserendo manus. Haec per se ipsa non tam ingrata erant Jamesio miti homini, at qui puerorum audacia, nec non protervitate quadam, mire delectatus esset quam quod leges eius institutaque pili facere videremur. Tum toga correpta, tum frons adducta; tum Clodios nos et Catilinas insecutus est, ultimoque supplicio adfecit. Me schola nec opinantem, neque admonitum dimisit; nihilominus eum Uptonae agentem adii, et dexteram ipse ultro ac bene receptus obtuli.