ODE
BELLUM HORTATUR

Quid morae nectis, miser heu Britanne!
Quid? fidem speras ubi Gallus hostis?
Vae reclinantis pudeat! tuorum
                               Immemor audis?

Surge; quid cessas? patiare Corsum,
Ut Canopeio cumulata campo
Arma proiecit, rapere insolentem
                               Pace sub ipsa?

Forsitan caros nimium penates
Respicis: caros tueamur armis.
Quid licet Romae Fabius morando
                               Restituit rem:

Nonne pugnando potiora gessit
Miles in Gallos, male perduelles:
Nonne rivalem tuus occupavit
                               Dignior aulam?

Nonne pugnando potiora gessit
Marlburus, campos repetens Batavos;
Nonne, cum lenta sanie fluebat
                               Turbidus Ister?

Quis fuit nescis, ubi vis Iberum
Fracta per Calpes freta tunderetur,
Qui retrectantes laniata membra
                               Classe recepit?

Nec minor, iam nunc, domitor tridenti
Fultus est Nelso: quoties sub illo
Horruit vastum pelagus, regente
                               Fulminis iras!

Littori vinctas Phario carinas
Vidit, et ridens Agite o Britanni
Clamat: irrumpunt; superantque malos
                               Non sua signa.

Nullus invisos tacui tyrannos,
Nullus ultores patriae tacebo:
Improbum damno, celebrarem honestum
                               Napoleonem.

At suis nunquam sociis venenum
Miscuit Gangi Bromius, neque arcum
In quiescentem Pythius tetendit
                               Delon Apollo.

Caucasus portas Libanusque sylvas
Alpium pandit domino irruenti:
Concidunt urbes: Ptolemäïs hosti
                               Sola resistit.

Erige antiquas Ptolemai turres;
Prima vidisti refugumquid obstat?
I, triumphales agitare currus
                               Gallia cessas?

Venit Arctois metuendus armis
Sydnius: pallet labiumque mordet.
Ut nimis noti ferus imperator
                               Ora tuetur.

Dum petens pacem nihil arrogares,
Pulcra Libertas lateri accubabat
Martis invicti: fuerasque mundi
                               Publica cura.

Tene diruptis iterum catenis
Implicas, tanto madidis cruore
Civium? paucos male feriaris
                               Verna decembres.

En! adest vindex: animosus audit
Turbinem belli procul aestuantis:
Cesset, edicit; properatque surdo
                               Ponere fines.

Ergo liquisti solium paternum,
Ergo, Alexander, populis colentum
Eximis carum caput, exterorum
                               Spesque salusque.

Ah diu felix tibi sis et orbi,
Sis tuis constans meritis, nec ultra
Dii velint quenquam: valeas; et arma
                               Iusta valebunt.

Vale o magister, o Jamesi, ave et vale.
Tu dum vocabas saepe plorabam putus,
Versans, minatum ubi maxime est periculum,
Inefficaces, algidus metu, manus:
Nunc, dum voco ipse, nec refers contra, fleo.
At hostis olim tu mihi atque ego tibi!
Qui meque teque iam videntes crederent?
Heu, cur reductis abnuebas naribus,
Cui primum amicus ingenuusque omnis puer.
Et cui secundum ipse aemulus dabat locum?
Sed hanc habebis, hanc habebo, gratiam,
Cum carmine istorum excidas, vives meo.
Nam nec severus semper aut supercili
Tristis, nec inficetus aut expers salis,
Sed comis, indulgensque vel nostro ioco
Eras, solutis iam scholar compagibus.
Te nec vetustas arbores securibus
Ferire turpis ardor impulit lueri
Ut triobolarium istumat aufer in crucem.
Ulmos amatas videos, quarum murmure
Obrepsit olim dulcis ignavo quies;
Video revulsa brachia, nudum verticem!
Nec novit aut curavit iste furcifer
Sub iisdem ut olim iacuit, heu flendum diu
Palmaque vinciendum, Abercrombis caput.
Nunc segregate ab infimo mortalium,
Solute curis et solute coniuge,
Felicitatis atque gloriae satur,
Vale, Jamesi! tuque, Rugbiensium
Fortis priorum contubernalis, vale.

Ipslia! cuius amat condi philomela rubetis,
Inferiusque videt perrepere purpureum ver,
Et zephyri placido canescere gramina pulsu;
Quae nitidis aestate sedes circumdata rivis,
Cui studet usque placere novis tinnitibus Arro
Dum veteres rapidis ambagibus alluit alnos;
Ipslia, quid me cara vocas? ah mitte vocare,
Neu digito patrios porrecto ostende penates.
Si mihi sunt Thermae, si musa quiesque, voluptas,
Haud loca sola placent, aut dura fronte puellae,
Aut quaecunque velit vincla iniecisse marito:
Aeternam invigilans haud spero^* pascere flammam,
Sed vacuum volucri declino pectus Amori.
Currite perpetui, vocat Ipslia, currite rivi.
Lumina quin aperi ridentia, purpureum ver!
Nec vocet incassum per pascua, mille susurris,
Mille repercutiens ripas tinnitibus Arro.
Tu quoque nocturno mulcens modulamine sylvas,
Funde melos solitum; solito potiare rubeto,
Ni, zephyri placido dum canent gramina pulsu,
Desuper aerio tremefies imbre rosarum:
Me, philomela precor! precor Ipslia, mitte vocare.