Ad Gustavum Regem

Ingens eodem carcere funditur
Agmen, quadrigae pulvere fluctuant,
   Cunctisque (nec secernit) Elis
      Clamat Io! ingeminatque plausus.
Hac nempe, dicunt, Invidiam die
Relegat orco, sive Diespiter,
   Sive ipse, nam vicit ferendo,
      Populeae dominus coronae.
Laudantur omnes: laudibus unice
Dignandus ille est advena sobriis,
   Qui lora nec mittit nec urget,
      Nec fugit aut inhiat favorem.
Famam reliquit flebilibus Padi
Ripis caducam, cum Clymenes puer
   Phoebique suspiravit orbem
      Subiicere aeriis habenis.
Surgens eo praenituit die,
Videre gentes, et solitum genu
   Flexere, sed Parcae vetabant
      Hesperias superare quercus.
Tu semper uno tramite providus,
Gustave, pergis: prava monentium
   Exempla regum non morantur,
      Non populi male pervicaces.
Quod occupavit nescia cedere,
Tendit iuventus tradere posteris
   Nomen, nec astris inserendum
      Desidia patitur labasci.
Non insolenti corda cupidini
Dabas, amatus Virgine regia,
   Cum fortis indictos tueri
      Gens male sustinuit iugales:
At bella quando dura perhorruit,
Regnare dignum et te proavis parem
   Ostendis, extremumque campo
      Stare virum tibi plaudit hostis.