Ad Gustavum Exulem

Nulla refulges, inclite, purpura,
Gustave, nulla voce satellites
   Gratantur, armorumve pulsu
      Ante domum, positisve signis.
Feliciorum munera temporum
Praeferre tendo: functa laboribus
   Tantis, iniquo pressa fato,
      Mens avet ac meruit quietem.
Non urbe crescunt, non solio adsident,
Non imperanti cetera serviunt,
   Nec vi relapsurae, nec aevo,
      Divitiae pretiosiores.
Cum dives esses, cum nimium potens,
Toto repressi pectore gaudium,
   Mecumque certabant Camenae
      Dum canerent, aperire claustrum.
Haud annuebam; carmina condidi
Quae perpolirent assidua manu;
   Nunc purus egressas iubebo
      Liberius celebrare laudes.
Fragore nullo qua maria albicant,
Et ipsa victrix Bruma voragines
   Horret nivosas, Alpiumque
      Stat rosea redimita luce,
Tu dum quietos Helvetiae lacus
Et arta visis pascua montium,
   Et rura, quae rident colono
      Ancipites dare cantilenas;
Seu forte Telli nomen ad aere
Procul feratur, sive remugiant
   Armenta, suspiratque miles
      Dulce melos, vocitante vaccas;
Parum paratis ac male credulis,
Imbelliori regibus indole,
   Septentrionales procellae
      Luctisono fremitu resurgent.
Secura cunctis pectora fortibus,
Gustave, rerum constituit sator
   Haec alta non turbare passus
      Inferius genitos serena,
Seu turba vecors nobilium nimis,
Constantiori seu populus fremat
   Gazasque, celatas profanis,
      Ipse comes, Deus ipse, pandit.
Vix artium ullis apta laboribus,
Gens barbara, exlex, Cimmerii specus,
   Iniussa, silvarum recessus
      Nocte, die, canibus fatigat:
Indigna ferro Caesaris, horruit
Martem ingruentem, tutaque vallibus
   Insidit Hondini fluenti,
      Hospitibus metuenda solis:
Audax futuri frangere roboris
Mollem iuventam, castaneas foco
   Arcere, brumalemque noctem
      Saxonis exhilarent vetare.
Sed murmurat mi lympha procacibus
Modis superne, et candida populus
   Antro recumbens otioso
      Quid faciant Zephyri susurrat.
Illis vacantes admoveo libens
Aures, vetustas Tempus imagines
   Praebet poetarum ducumque,
      Meque suis famulum salutat.
Quotus reducto Naiadum choro
Se dedicavit, magna viro dabunt;
   Illi vigebunt quae fuere,
      Quaeque vigent hodie, peribunt.