9⁹. [1] Quis denique patriarches, quis prophetes, quis leuites aut
sacerdos aut archon, quis uel postea apostolus aut euangelizator
aut episcopus inuenitur coronatus ? Puto, nec ipsum Dei templum 
nec arca testamenti, nec tabernaculum martyrii, nec altare,
nec candelabrum, quibus utique et in prima dedicationis sollemnitate 
et in secunda restitutionis gratulatione competisset coronari, 
si dignum Deo esset. [2] Atquin si figurae nostrae fuerunt,
-- nos enim sumus et templa Dei et altaria et luminaria et
uasa, -- hoc quoque figurate portendebant, homines Dei
coronari non oportere. Imagini ueritas respondere debebit.
Si forsitan opponis ipsum Christum coronatum, ad hoc breuiter
interim audies : « Sic et tu coronare; licitum est. » [3] Tamen nec
illam impietatis contumeliosae coronam populus consciuit.
Romanorum militum fuit commentum, ex usu rei saecularis,
quem populus Dei nec publicae umquam laetitiae nec ingenitae
luxuriae nomine admisit, facilius cum tympanis et tibiis et psalteriis 
reuertens de captiuitate Babyloniae quam cum coronis, et
post cibum et potum exsurgens ad ludendum sine coronis.
[4] Nam neque laetitiae descriptio neque luxuriae denotatio de
coronae decore aut dedecore tacuisset. Adeo et Esaias : « Quoniam, 
inquit, cum tympanis et psalteriis et tibiis uinum bibunt»,
dicturus etiam « cum coronis », si umquam hic usus fuisset et
in Dei rebus.