15¹⁵. [1] Serua Deo rem suam intaminatam. Ille eam, si uolet, coronabit. 
Immo et uult, denique inuitat : « Qui uicerit, inquit,
dabo ei coronam uitae. » Esto et tu fidelis ad mortem, decerta
et tu bonum agonem, cuius coronam et apostolus repositam
sibi merito confidit. Accipit et angelus uictoriae coronam,
procedens in candido equo ut uinceret; at alius iridis
ambitu ornatur caelesti prasio. Sedent et presbyteri coronati,
eodemque auto et ipse filius hominis super nubem micat. [2]  Si tales
imagines in uisione, quales ueritates in repraesentatione ? Illas
aspice, illas adora. Quid caput strophiolo aut dracontario damnas,
diademati destinatum ? Nam reges nos Deo et patri suo fecit
Christus Iesus. Quid tibi cum flore morituro ? Habes florem
ex uirga Iesse, super quem tota diuini Spiritus gratia requieuit,
florem incorruptum, immarcescibilem, sempiternum. [3]  Quem et
bonus miles eligendo in caelesti ordinatione profecit. Erubescite,
commilitones eius, iam non ab ipso iudicandi, sed ab aliquo
Mithrae milite. Qui cum initiatur in spelaeo, in castris uere
tenebrarum, coronam interposito gladio sibi oblatam quasi
mimum martyrii, dehinc capiti suo accommodatam, monetur
obuia manu a capite pellere et in humerum, si forte, transferre,
dicens Mithran esse coronam suam. [4]  Atque exinde numquam
coronatur, idque in signum habet ad probationem sui, sicubi
temptatus fuerit de sacramento, statimque creditur Mithrae
miles, si deiecerit coronam, si eam in deo suo esse dixerit.
Agnoscamus ingenia diaboli, idcirco quaedam de diuinis affectantis 
ut nos de suorum fide confundat et iudicet.

EXPLICIT^Explicit