IV. [1] Sequitur itaque ut, quatenus circumcisionis carnalis et legis veteris abolitio
expuncta suis temporibus demonstratur, ita[que] sabbati quoque observatio temporaria 
fuisse demonstretur. Dicunt enim Iudaei, quod a primordio sanctificaverit
deus diem septimum requiescendo in eo ab omnibus operibus suis quae fecit, et
inde etiam Moysen dixisse ad populum: Mementote diem sabbatorum, sanctificare eum ;
omne opus servile non facietis in eo, praeterquam quod ad animam pertinet. [2] Unde nos
intellegimus magis sabbatizare nos ab omni opere servili semper debere et non
tantrum septimo quoque die sed per omne tempus. Ac per hoc quaerendum nobis,
quod sabbatum nos deus velit custodire. Nam sabbatum aeternum et sabbatum
temporale scripturae designant. Dicit enim Esaias propheta: Sabbata vestra odit
anima mea. Et alio loco dicit: Sabbata mea profanastis. [3] Unde dinoscimus sabbatum
temporale esse humanum et sabbatum aeternum censeri divinum, de quo per
Esaiam praedicat: Et erit, inquit, mensis ex mense et dies de die et sabbatum de sabbato,
et veniet omnis caro adorare in Hierusalem, dicit dominus. [4] Quod intellegimus adimpletum
temporibus Christi, quando omnis caro id est omnis gens adorare in Hierusalem
venit deum patrem per Iesum Christum filium eius, sicut per prophetas praedicatum 
est: Ecce proselyti per me ad te ibunt. [5] Sic igitur ante hoc sabbatum temporale
erat et sabbatum aeternum praeostensum et praeindictum, quomodo et ante
circumcisionem carnalem fuit et spiritalis circumcisio praeostensa. [6] Denique doceant,
sicuti iam praelocuti sumus, Adam sabbatizasse aut Abel hostiam deo sanctam offerentem 
sabbati religione placuisse aut Enoch translatum sabbati cultorem fuisse aut
Noe arcae fabricatorem propter diluvium imminens sabbatum observasse aut
Abraham in observatione sabbati Isaac filium suum obtulisse aut Melchisedech in
suo sacerdotio legem sabbati accepisse. [7] Sed dicturi sunt Iudaei, ex quo hoc praeceptum 
datum est per Moysen, exinde observandum fuisse. Manifestum est itaque
non aeternum sed temporale fuisse praeceptum quod quandoque cessaret. [8] Denique
adeo non in vacatione septimi diei haec sollemnitas celebranda est, ut Iesus Naue
eo tempore quo Hiericho civitatem debellabat praeceptum sibi a deo diceret, uti
populo mandaret, ut sacerdotes arcam testamend dei septem diebus circumferrent
in circuitu civitatis, atque ita septimi diei circuitu peracto sponte ruerent muri
civitatis. [9] Quod ita factum est, et finito spatio diei septimi, sicut praedictum erat,
ruerunt muri civitatis. Ex quo manifeste ostenditur in numero istorum dierum
septem incurrisse diem sabbati -- septem enim dies, undecumque initium acceperint, 
sabbati diem secum concludant necesse est --, quo die non tantum sacerdotes
sint operati, sed et in ore gladii praeda facta sit civitatis ab omni populo Israele;
[10] nec dubium est opus servile eos operatos, cum praedas belli agerent ex dei praecepto. 
Nam et temporibus Machabaeorum sabbatis pugnando fortiter fecerunt et
hostes allophylos expugnaverunt legemque paternam ad pristinum vitae statum
pugnando sabbatis revocaverunt; [11] nec putem aliam legem eos defendisse nisi in
qua de die sabbatorum meminerant esse praescriptum. Unde manifestum est ad tempus 
et praesentis causae necessitatem huiusmodi praecepta convaluisse et non ad
perpetui temporis observationem huiusmodi legem eis deum ante dedisse.