Caput

 1 III |        aestimetur: quid illa autem [patientiam], quae inter homines palam
 2 III |           uexauerat satisfecit, per patientiam misericordiae matrem. Taceo
 3 III |        dominum agnoscere debuistis: patientiam huiusmodi nemo hominum perpetraret!
 4 III |            quibus credere datum est patientiam Dei esse naturam, effectum
 5 V   |     peccasset, si diuino interdicto patientiam praeseruasset! Quid quod
 6 V   |  inpatientiam etiam uidendi! Quodsi patientiam inissent, liberarentur. ~
 7 VI  | adimplendaeque legi adiutricem suam patientiam praefecit, quod ea sola
 8 VII |          licet saeculum pereat, dum patientiam lucrifaciam! Iam qui minutum
 9 VIII|            gerimus eiusque iniuriae patientiam subimus: et minorum delibatione
10 VIII|        lingua seu manu incussa, cum patientiam offenderit, eodem exitu
11 X   |         offendimur eosque qui nobis patientiam obtulerint suam ut memores
12 X   |             ego uindicabo, id est: «patientiam mihi et ego patientiam remunerabo».
13 X   |              patientiam mihi et ego patientiam remunerabo». Cum enim dicit:
14 X   |       iudicare ne iudicemini, nonne patientiam flagitat? Quis enim non
15 XI  |          credimus incuti, cui magis patientiam quam domino praebeamus?
16 XI  |            ea, nemo contemnet, nisi patientiam gesserit. ~
17 XII |    reconciliando fratri reuersus ad patientiam fuerit. Sol super iram nostram
18 XII |         paenitentia non perit, quia patientiam inuenit. ~Nam dilectio,
19 XII |          non proteruit: non enim ad patientiam pertinet; nec sua requirit:
20 XVI |            par est), docuit et suos patientiam propriam, illam dico quae
21 XVI |        expectat. Ceterum nos amemus patientiam Dei, patientiam Christi;
22 XVI |          nos amemus patientiam Dei, patientiam Christi; rependamus illi
23 XVI |            ipse dependit, offeramus patientiam spiritus, patientiam carnis,
24 XVI |      offeramus patientiam spiritus, patientiam carnis, qui in resurrectionem